امروز مسئله حضور یا عدم حضور ایران در مونیخ و داووس نیست. مسئله این است که غرب میخواهد انحصار روایت را حفظ کند؛ برای همین همانهایی که تریبون را از ایران میگیرند؛ پشت درهای بسته کانالهای دیپلماسی را باز نگه میدارند و این یعنی: ایران را میتوان از سالنها بیرون گذاشت، اما نمیتوان از معادلات حذف کرد.
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا، «عرض خود میبرند و زحمت ما میدارند»؛ این جملهای بود که اسماعیل بقائی، سخنگوی دستگاه دیپلماسی، در واکنش به لغو دعوتنامه رسمی وزیر امور خارجه کشورمان از سوی دستاندرکاران کنفرانس امنیتی مونیخ به زبان آورد. بقائی با صراحت توضیح داد: «آنهایی که مدام از گفتوگو، آزادی بیان و تعامل سخن میگویند، طاقت شنیدن صحبتهای وزیر امور خارجه یک کشور را ندارند.»
تنها دو روز بعد، همین رویکرد تکرار شد و مجمع جهانی اقتصاد نیز از ممانعت سیدعباس عراقچی از حضور در اجلاس داووس خبر داد؛ اجلاسی که قرار است از ۱۹ تا ۲۳ ژانویه برگزار شود. اینجا بود که تناقض، نه در حاشیه، که در متن سیاست غربی خودنمایی کرد.
دیپلماسی باشد اما بیصدا!