به گزارش خبرآنلاین، هر دو طرف خواسته های حداکثری به عنوان پیش شرط امضای تفاهم نامه دارند؛ ایران قبل از امضای توافق، خواستار «تضمین» برای عدم تکرار حمله به این کشور است. ایران اگرچه آسیب های زیادی در جنگ متحمل شد، اما همچنان کارت های مهمی از جمله کنترل و تسلط بر تنگه هرمز، توانایی آسیب رساندن به کابل های مخابراتی در قعر آبهای خلیج فارس و همچنین توانمندی اثرگذاری برای تنگه باب المندب دارد و با استفاده از این کارت ها و همزمان با انجام تحرکات دیپلماتیک، می کوشد علاوه بر گرفتن تضمین از طرف مقابل برای عدم تکرار حمله، زمینه را برای تحقق دیگر خواسته های خود از جمله لغو تحریمها، آزادسازی پولهای بلوکه شده و حفظ حق برخوردای از فناوری هستهای صلح آمیز به یک کشور عضو پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) در مراحل بعدی فراهم کند.
به گزارش ایسنا، از طرف دیگر، ایالات متحده هرگونه احتمال دستیابی ایران به سلاح هسته ای را به عنوان خط قرمز خود اعلام کرده و می گوید ایران باید تضمین کند که هرگز به سلاح هستهای دست پیدا نخواهد کرد. ایالات متحده هم با استفاده از برگ برتری نظامی و تسلیحاتی و نیز با استفاده از ابزار تشدید تحریم ها و محافروپاشی کامل پیش رفته است، وضعیت خطرناکی است. ایران در این مدت تلاش کرده است تا توانمندی های تهاجمی و پدافندی خود را بیش از گذشته تقویت کند و همواره اعلام کرد در کنار مسیر دیپلماسی، دست خود را روی ماشه حفظ کرده است. ایالات متحده واسرائیل هم دائم تهدید به از سرگیری حمله میکنند.
تا به این جا، تنها یک پیش نویس تفاهم نامه بین طرفین تهیه شده بود که ترامپ روز 30 می با عقب نشینی و دستور تجدید نظر در برخی بندهای هسته ای این پیش نویس، حتی شانس امضای توافق را بیش از پیش کاهش داد. دیوار بلند بی اعتمادی که ریشه در نزدیک به نیم قرن اختلافات عمیق دو کشور دارد، هنوز پابرجاست و آتش بس نصفه و نیمه کنونی، شاید تنها یک توقف پیش از دور دوم رویارویی باشد. بروز هرگونه جنگی دیگر، به معنای فجایع انسانی و اقتصادی به مراتب شدیدتر از گذشته در خاورمیانه و جهان خواهد بود. دیپلماسی همچنان تنها مسیر ممکن برای پایان این اَبَربحران است.
۳۱۰۳۱۰