به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، موضوع معرفت پیامبران به اهلبیت عصمت و طهارت(ع) و مواجهه آنها با این بزرگواران از مواردی است که در منابع روایی شیعیان بسیار دیده میشود. این موضوع در روایات تا حدی پررنگ جلوه کرده است که امام صادق(ع) در روایتی به ابوبصیر فرمود: «مَا مِنْ نَبِیٍّ نُبِّئَ وَ لَا مِنْ رَسُولِ أُرْسِلَ إِلَّا بِوَلَایَتِنَا وَ تَفْضِیلِنَا عَلَی مَنْ سِوَانا؛ پیامبری هرگز به مقام پیامبری نرسید مگر به وسیله ولایت ما و برتری دادن ما نسبت به دیگران.»
عهد و میثاق خداوند از پیامبران نسبت به اهل بیت(ع)
همچنین بخش عمده اینگونه روایات را در تفسیر اهلبیت (علیهمالسلام) درباره برخی از آیات قرآن مشاهده میکنیم.
بنابر روایت تسنیم، به عنوان نمونه آیاتی داریم که حاکی از گرفتن عهد و میثاق خداوند از انسانها و مخصوصاً پیامبران(ع) نسبت به ولایت اهلبیت(ع) است. مثلابیت(ع) دارد که اوج آن در بهشتهای بعد از قیامت است. در نهایت این نتیجه حاصل می شود که ما سالها قبل از حضور جسمانی در جوار اهل عترت(ع) متنعم بودیم اما به اذن خداوند برای تکامل مراحل تربیتی وارد حیات دنیا شدیم و مجدد به سوی اصل خود باز خواهیم گشت و این مسأله ای بود که خداوند آن را به ابراهیم(ع) آن هم در ابتدای خلقتش نشان داد.
امام صادق(ع) در روایتی به مفضل فرمود آیا میدانی چرا شیعه به این اسم نامیده شد؟ زیرا شیعیان از ما و ما از شیعیان هستیم؛ … شیعیان مانند خورشید از ما جدا میشوند و مجدد به سوی ما باز میگردند؛ شِیعَتُنَا مِنَّا بَدَءُوا وَ إِلَیْنَا یَعُودُون» (بحار، ج25، ص21) و چه زیبا شاعر گفت:
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش *** باز جوید روزگار وصل خویش