در سال ۱۴۰۴، دیجیتال بانکهای ایرانی به نقطه عطفی در نظام بانکی کشور تبدیل شدند. نئوبانکهایی مانند ویپاد، بلوبانک، بانکینو، فردابانک، آبانک، نشانبانک و توبانک نه تنها حجم بالایی از کاربران جدید را جذب کردند، بلکه الگوی جدیدی از بانکداری دیجیتال را در اکوسیستم فینتک ایران تثبیت کردند.
این پلتفرمها با تکیه بر زیرساخت بانکهای مادر و تمرکز بر تجربه کاربری ساده و سریع، موفق شدند بخشی از بازار خدمات مالی را از فینتکهای سنتی جدا کنند و همزمان آنها را به تغییر وادارند.