شفقنا رسانه- طرح مفهوم و امکان «روزنامهنگاری ملی» یا «روزنامهنگاری ایرانی» از سوی ابوالفضل فاتح (اینجا) در روز خبرنگار، بحثهای تازهای را در میان استادان، پژوهشگران و فعالان رسانه برانگیخته است؛ بحثی که در کنار شیوههای حرفهای خبررسانی، نسبت روزنامهنگاری با تاریخ، فرهنگ، هویت ملی و تجربه زیسته جامعه ایران را مورد توجه قرار می دهد. فاتح معتقد است: «همانگونه که از معماری ایرانی، ادبیات ایرانی، سینمای ایرانی، موسیقی ایرانی، نقاشی ایرانی و فرش ایرانی سخن میگوییم، و این تعابیر صرفاً به قلمرو جغرافیایی اشاره ندارند، بلکه بیانگر سنت، هویت، زبان، زیباییشناسی و جهانبینی خاصی هستند، «روزنامه نگاری ایرانی» نیز در سطحی دیگر، شاخصه های هویتی خود را دارد». این دیدگاه، پرسشهایی جدی را پیش روی پژوهشگران قرار میدهد: آیا روزنامهنگاری در ایران، افزون بر اصول و استانداردهای حرفهای مشترک، واجد سنت، هویت و مختصات تاریخی و فرهنگی خاص خود نیز هست یا می تواند باشد، بهگونهای که بتوان از «روزنامهنگاری ایرانی» سخن گفت؟ آیا در سیر نزدیک به دو قرن تحول مطبوعات و رسانههای ایران، میتوان رگههایی از یک سنت رسانهای متمایز را شناسایی کرد و از دل آن به مؤلفههای یک «روزنامهنگاری ملی» رسید؟
در همین چارچوب، شفقنا رسانه دیدگاه دکتر حمید ضیاییپرور، دکترای علوم ارتباطات اجتماعی، را درباره امکان «روزنامهنگاری ایرانی»، مؤلفههای آن و الزامات حرکت رسانههای کشور در این مسیر جویا شده است.