به گزارش بولتن نیوز به نقل از مجله سینمایی فیلم، یکی از پرجلوهترین فضاها در فیلمهای سینمایی که بارها از همان روزهای نخست پیدایش سینما تا به امروز مورد استفادهی دراماتیک، بصری و موقعیتی قرار گرفته است، ساحت روحانیت و مفاهیم وابسته به آن در ابعاد شخصیتی (کشیش/ راهبه)، لوکیشن (کلیسا) و مفهومی (دین) است که البته میتواند در شاخههای مختلف آن (ادیان یهود و مسیحیت، آیینهای بودایی و شینتویی، شمنهای مغولی و سرخپوستی و…) مورد توجه قرار گیرد.
چنین حوزهای، گستردگی فراوانی دارد و از همین رو در این مجال، صرفاً بحث روحانیت مسیحی، آن هم با استناد به برخی مصداقهای نمونهای – و نه همهشان که اگر چنین بود باز گسترهی بحث پتانسیل ورود به نگارش چند جلد کتاب را داراست – مرور خواهد شد. آنچه در این میان مهم است، لزوم تمایز بین این جنس از روحانیت با عالمان اسلامی و بهخصوص علمای شیعی است که به تناسب تفاوتهای تاریخی و ماهیتی، دو دنیای بسیار متفاوت را دارا هستند و میزان اجتهاد و انعطاف و ایمان و مردمداری و ساختار تشکیلاتی و تناسب قول و عمل و… در هر یک از آنها، بسته به همین تفاوتها تعریف میشوند.
بنابراین ارجاع به مفاهیم و مصادیق روحانیتی در این نوشتار، صرفاً در محدودهی بررسی شمایل روحانیت مسیحی در سینمای جهان، معنا دارد و هرگز قابلتعمیم و تسری به نمونههای ظاهراً مشابه در حوزههای بومی ما نیست. نگاه سینماگران به مجموعه مفاهیم بالا در یک طیف واحد قرار ندارد و بسته به فضا و کارکرد و مقطعهای زمانی و مکانی، واجد زوایای منشوری متعددی است که یک سر آن به قدسیترین تعابیر منتهی میشود و سر دیگرش آمیخته به ناگوارترین برداشتها است و در این میان، چشماندازهای متغیر و متنوعی وجود دارند که باعث شده است مفهوم و شمایل روحانیت در آینهی سینما، تبلوری چندگانه را بازتاب دهد.