دو کارزار مردمی به راه افتاده که هر کدام از آنها بیش از ۴۵ هزار امضا کننده دارد؛ یکی درخواست انحلال همیشگی فوتبال ایران را دارد و دیگری اخراج امیر قلعهنویی از تیم ملی.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، اگر این روزها صدایی مردم کمی رساتر شده، به طور یقین کارکرد رسانه است؛ به ويژه فضای آزادی که با شبکههای اجتماعی ایجاد شده و مردم میتوانند صدای خودشان را به گوش مخاطب برسانند. با این حال راه اندازی کارزارهایی که شاید در گذشتهای نه چندان دور «طومار» نامیده میشد، اقدامی فعالانهتر، سریعتر و به روزتر است که از مدتها پیش همهگیری پیدا کرد.
در این روزها که وضعیت فوتبال ایران چندان روی روال نیست، وضعیت ورزشگاهها نابهسامان است، لیگ برتر چندان جوش و خروش ندارد، مشکلات داوری شدت گرفته و نتایج تیم ملی هم چنگی به دل نمیزند، مردمی که دلبسته فوتبال هستند، میخواهند به شکلی صدای خود را به گوش برسانند. شاید در گذشته حضور در ورزشگاهها و سر دادن شعار از روی سکوها یکی از این راهها بود، اما مدتی است که ورزشگاه آزادی که برای این اقدام ویژهتر به نظر میرسید در دسترس نیست و تیم ملی هم مسابقات دوستانه خود را در ایران برگزار میکند.
حالا کارزاری به راه افتاده که عنوان آن «درخم یکی شدنی است؟” width=”768″ height=”359″>
کارزار دیگری که البته درخواستی رادیکالتر به نظر میرسد با عنوان «درخواست منحل کردن فوتبال ایران برای همیشه» در حال جمعآوری امضای دیجیتال است. انحلال فوتبال آن هم برای همیشه، اتفاقی نیست که شدنی باشد، اما احتمالاً تهیه و امضا کنندگان این درخواست به نوعی ماجرای «به مرگ گرفتن و به تب راضی شدن» را در پیش گرفتهاند. این موضوع را میتوان از تاریخ پایان کارزار هم متوجه شد که تهیه کنندگان تاریخ پایان آن را ۳۱ تیرماه سال ۱۷۳۵ (۳۳۱ سال دیگر) تعیین کردهاند تا مشخص شود خودشان هم باور دارند که این اتفاق شدنی نیست. با این حال درخواستی نشدنی را مطرح کردهاند تا بلکه صدایشان به گوش کسی برسد و به وضعیت نابهسامان فوتبال رسیدگی اساسی شود.