تاریخچه کمبود پزشک از همان اوایل انقلاب آغاز شد. قبل از انقلاب، آمار دقیقی از سرانه پزشک در دوران پهلوی وجود ندارد، اما به طور تقریبی ۱۳ هزار پزشک اواخر حکومت پهلوی فعالیت میکردند که ۷ هزار پزشک غیر ایرانی و ۶ هزار پزشک ایرانی وجود داشت. با انقلاب، بیشتر این پزشکان از کشور خارج شدند و کشور با معضل کمبود پزشک روبهرو شد.
جوان آنلاین: روند کاهش بیدلیل ظرفیت پزشکی که از دهه ۷۰ آغاز شده بود و با بهانههای مختلف دولتهای پیشین پیگیری نمیشد، در اقدامی کم سابقه از سوی دولت سیزدهم متوقف شد. این دولت ضمن افزایش ۲۰ درصدی پذیرش پزشکی، بسترسازیهایی مانند افزایش بیمارستانها، تختهای بیمارستانی و دانشکدهها را نیز در این راستا عملیاتی کرد.
تاریخچه کمبود پزشک از همان اوایل انقلاب آغاز شد. قبل از انقلاب، آمار دقیقی از سرانه پزشک در دوران پهلوی وجود ندارد، اما به طور تقریبی ۱۳ هزار پزشک اواخر حکومت پهلوی فعالیت میکردند که ۷ هزار پزشک غیر ایرانی و ۶ هزار پزشک ایرانی وجود داشت. با انقلاب، بیشتر این پزشکان از کشور خارج شدند و کشور با معضل کمبود پزشک روبهرو شد.
در جهت حل این معضل، ستاد سلامت شورای عالی انقلاب فرهنگی وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی را در سال ۶۴ تشکیل داد و در همین راستا دولت ظرفیت پذیرش پزشکی را افزایش داد. با پایان جنگ، بار دیگر این روند سیر نزولی پیدا کرد. در سال ۷۳ روی کار آمدن نظام پرداخت کارانهای یعنی دریافت پول به ازای خدمت، منجر به افزایش درآمد پزشکان شد. این افزایش با بالا رفتن تعداد مریض اتفاق افتاد که باعث افت کیفیت یا حتی محروم ماندن عدهای از دسترسی به پزشک میشد.
در سال ۹۸ طبق گزارش شورای عالی انقلاب فرهنگی به مجلس در باره کمبود پزشک، مجلس طرح دو فوریتی را برای افزایش پذیرش پزشک به رأیگیری گذاشت، اما این طرح از سوی وزارت بهداشت دولت دوازدهم و برخی دیگر از مجموعه سلامت به دلیل نبود زیرساخت و بودجه رد شد.