دو باشگاه بزرگ اما بیخانمان ایران در دو فصل اخیر و به علت عدم تکمیل ورزشگاه آزادی که به تعبیری ورزشگاه خانگی این دو تیم محسوب میشد، غیرقابل پیشبینیترین وضعیت خود را تجربه میکنند.
روزنامه گل
نیم فصل نخست لیگ برتر فوتبال ایران به پایان رسید و نمایندگان ایران در فوتبال باشگاهیِ آسیا از مرحله گروهی صعود کردند. در آینده نزدیک و بعد از برگزاری جام جهانی، مسابقات مقدماتیِ تورنمنتهایی چون جام ملتها نیز آغاز خواهد شد. از طرفی مرحله حذفی لیگ قهرمانان سطح دو آسیا و لیگ الیت این قاره به صورت رفت و برگشت در پیش رو است. دیدارهایی که برای فوتبال ایران بسیار حساس بوده و پیشزمینههایی چون چمن با کیفیت و حضور حداکثری تماشاگران میتواند کمک شایانی به موفقیت نمایندگان ایران و تیم ملی نماید. اما هیچکدام از این امکانات ضروری در دسترس نبوده و باشگاهی چون استقلال تهران هنوز نیز موفق نشده است استادیومی ثابت و البته با کیفیتی را برای ادامه لیگ داخلی و آسیا معرفی نماید. این داستان درمورد پرسپولیس نیز صادق بوده و حتی سپاهان و تراکتور، دو باشگاه نیمه خصوصی ایران نیز از داشتن ورزشگاه اختصاصی که درمالکیت آنان باشد، محروم هستند. در این شرایط نباید به موفقیت پایدار فوتبال ایران امیدوار بود.