دود فیلترینگ چگونه به چشم مردم می‌رود؟

استفاده از فیلترشکن در ایران به یک ضرورت عمومی و زیستی برای بیش از ۸۰ درصد کاربران تبدیل شده که ابعاد آن حتی از جمعیت فعال اینترنت در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته نیز فراتر رفته است؛ با این حال، این پدیده پنهان با بلعیدن حجم ترافیک، فرسودگی سخت‌افزارها، تهدید امنیت سایبری و ایجاد مافیای مالی چند ده همتی، پیامدهای مخرب و جبران‌ناپذیری را بر پیکره جامعه و اقتصاد دیجیتال کشور وارد می‌کند.
سه شنبه ۹ تير ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۱۵
استفاده از فیلترشکن در ایران به یک ضرورت عمومی و زیستی برای بیش از ۸۰ درصد کاربران تبدیل شده که ابعاد آن حتی از جمعیت فعال اینترنت در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته نیز فراتر رفته است؛ با این حال، این پدیده پنهان با بلعیدن حجم ترافیک، فرسودگی سخت‌افزارها، تهدید امنیت سایبری و ایجاد مافیای مالی چند ده همتی، پیامدهای مخرب و جبران‌ناپذیری را بر پیکره جامعه و اقتصاد دیجیتال کشور وارد می‌کند.
دود فیلترینگ چگونه به چشم مردم می‌رود؟
پدیده استفاده از فیلترشکن در ایران دیگر یک رفتار محدود به نسل جوان یا نخبگان فناوری نیست، بلکه به یک ضرورت زیستی و عمومی تبدیل شده است. آمارهای رسمی و پژوهش‌های معتبر نشان می‌دهند که ضریب نفوذ اینترنت در کشور به مرز ۸۵ تا ۸۸ درصد رسیده و بیش از ۸۰ درصد از جامعه کاربران ایرانی ناچار به استفاده روزانه از فیلترشکن‌ها هستند. طبق اعلام مراجع رسمی، این آمار کلان جمعیتی حتی از کل جمعیت فعال اینترنت در بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته جهان فراتر رفته و ابعاد یک پدیده کاملاً عمومی به خود گرفته است. با این حال، استفاده مداوم از این ابزارها پیامدهای جانبی زیادی برای کاربران به همراه دارد.
 

پنهان را تضمین می‌کند. به طوری که حتی ستار هاشمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، اعتراف می‌کند که گردش مالی خیره‌کننده مافیای فیلترشکن به چنان قدرت و نفوذی رسیده که اکنون «زور دولت هم به آن نمی‌رسد». 

در نهایت، آنچه از دل این آمار بیرون می‌آید، تصویری از کاربری است که در هر نقطه از این چرخه، بهای یک سیاست را به‌تنهایی پرداخت می‌کند. او برای باز کردن یک صفحه‌ ساده، حجمی بیشتر از بسته‌ اینترنتش را از دست می‌دهد؛ گوشی‌اش زیر بار رمزگذاری مداوم داغ می‌کند و باتری‌اش زودتر از موعد فرسوده می‌شود؛ و برای همین دسترسی ابتدایی، اطلاعات شخصی و حتی بانکی‌اش را به دست برنامه‌هایی ناشناس می‌سپارد که هیچ نهادی پاسخ‌گوی عملکردشان نیست. در پایان این مسیر، او ماهانه رقمی قابل‌توجه از درآمدش را هم به جیب بازاری می‌ریزد که نه مالیات می‌دهد، نه قانونی است، نه حتی پاسخ‌گوی دولت. کاربر ایرانی، در سیاستی که قرار بود از او محافظت کند، حالا هزینه‌ی مالی، فیزیکی و امنیتی‌اش را به‌طور کامل و تنها بر دوش می‌کشد. / خبرآنلاین

منبع : ایتنا

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *