دود این آتش به چشم همه می‌رود، از مازندران تا بلوچستان

محمد بلوچ‌زهی

روزنامه اعتماد

در چهار فصل سال آتش شعله‌ور است همواره و افتاده چون بختکی به جان طبیعت کم‌جان این سامان. از مازندران تا بلوچستان. از کردستان تا خوزستان. از گیلان تا در هر پهنه ایران که هنوز اندک زیستی نباتی جاری است، همچنان پای آتش‌افروزی هست در میان! پای آتش‌افروزانی!

آتش را فقط آن یک آتش‌افروز، همان جرقه‌زننده نخست، روشن نمی‌کند که! می‌کند؟ همه آنانی که به نوعی زمینه این آتش‌سوزی‌های تاسف‌بار سریالی را در هر سوی ایرانِ کم‌باران و در هر پهنه از طبیعت نیمه‌جانِ این سامان فراهم می‌کنند دخیل باید دانست در این آتش‌افروزی‌ها و آتش‌سوزی‌های بنیان‌افکن و بی‌امان.

کاش؛ کاش پای همه برپا دارندگان این جهنم‌های ویرانگر و سوزان قطع شود از طبیعت گران تا دیگر هرگز شاهد نباشیم اینچنین ویرانگری‌هایی را. هفته پیش که دلِ جنگل الیت در زاگرس و مازندران آتش گرفت و چندین و چند هکتار درخت کهنسال طعمه شعله‌های فروزان و آتش‌سوزی‌های پی‌درپی و بی‌امان شد، دلِ مادران مازندران و همه ایران نیز هم آتش گرفت. سوخت.

خاکستر شد چون تنه تنومند و تناورِ درختان بلوط و سروهای سربلند و افراهای سرافراز. چه امیدبخش! اما در میانه همین سوگواری مادران مازندران خبر آمد که آتش‌افروز دستگیر شد. آن هم چه امیدبخش. چه خوب. چه دلگرم‌کنندهundefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();