به گزارش مجله خبری نگار، درست در همان لحظهای که تا پایان جدال آبیها و قرمزها چندان نمانده و حریف، سرخوش از نتیجه بازی بیصبرانه منتظر سوت داور است، آنها طبلهای پرصدای خود را بلندتر مینوازند و تمام قوتشان را توی حنجرهشان میریزند تا با ولولهای که در سکوها به پا میکنند، بازیکنی پاطلایی را به رو کردن تتمه تکنیکها و تاکتیکهای ته چنته خود وادارند، ولی اگر با همه لطایفالحیلی که از آستین درمیآورند، باز هم طلسم بخت تیم بازنده نشکند، ناگزیرند بار رجزخوانی و کریخوانیهای کوچه خیابانی را بهتنهایی به دوش بکشند و به جای بازیکنان، مربیان، داوران و همه اجزای دور از دسترس مستطیل سبز، در کوچه و خیابان هواداران و رقبا را مجاب کنند که در مچاندازی بعدی آبیها و قرمزها برنده از میدان بیرون میآیند. آنها از سالها پیش عنوان رسمی و پرطمطراق «لیدر» را یدک میکشند، ولی خوب میدانند هرقدر برای عمو سهراب بوقچی، حسن تارزان و محمد بوقچی مرحوم شاگردان خلفتری باشند، به این عنوان، عزت و حرمت بیشتری میدهند.