ده بار اگر شیعه انگلیسی بیاید، این جوانان دست از نظامشان بر نمی‌دارند

تفاوت که خیلی زیاد است. اساسا سیاست از هیأت‌ جدا نیست. اما سیاست‌های کلی. سیاست را ریز نکنیم خیلی بهتر است. حرکت انقلابی امام حسین(ع) – جدای از خیلی مسائل دیگر- یک حرکت سیاسی بوده است و نباید تفاوتی باشد و جدا سازی انجام شود. شاید بعضی از هیأت‌ها این تفکر را داشته باشند، ‌اما ما جزو آنها هستیم که هیأت‌ مان را هیأتی سیاسی می‌دانیم.این جدا سازی خطرناک است، که خدای نکرده روزی برسد که بشود که بچه حزب اللهی‌ها صرف همین سینه زنی یا همین صرف عزاداری را انجام بدهند. حیف است که صرفا همین را از بچه حزب اللهی‌ها بخواهند. تقریبا چیزی شبیه به سیب زمینی! اما بُرد خیلی‌ها در این است که این اتفاق بیفتد. یعنی نفعشان در این است که هیأت‌ها هیچ وقت سیاسی نباشند. اما سیاستی که خدای نکرده به اصل موضوع هم ضربه نزند. فکر می‌کنم کلیت نظام و شخص رهبری انقلاب خط قرمزی است که بچه‌ها می‌توانند هدفشان باشد و از آن حمایت کنند و این سیاست کلی هیأت‌ها بشود. اگر در حاشیه‌های ریز برویم، بنده به شخصه ممکن است اگر باز هم بخواهم رأی بدهم به همان کاندیدایی که سال 92 از او حمایت کردم، رأی می‌دهم. به عنوان یک شخص می‌توانم نظرم و رأیم را بگویم، اما هیچ وقت از تریبون برای نظرم استفاده نمی‌کنم. اما اگر در جمعی از من سؤال شود به چه کسی رأی می‌دهی؟ مثلاً می‌گویم آقای قالیباف. به عنوان یک نفر رأی دارم و اجازه این را دارم که رأی داشته باشم. اما این مسأله اگر بخواهد از جایگاه یک مداح و تریبون مطرح بشود، شاید خوب نباشد، ولی به عنوان شخص مشکلی ندارد عنوان بشود. ولی سیاست‌های کلی نظام، مخصوصاً شخص رهبری انقلاب، چیزهایی است که اصلاً نمی‌شود از آن کوتاه آمد.