اقتصاد۲۴- سال ۱۴۰۴ با هجوم بیامان گرانی مواد غذایی آغاز شد؛ صاعقهای که نه از آسمان، که از ساختارهای معیوب اقتصادی بر سر سفرههای مردم فرود آمد. سیاستهای شوکآور دولت چهاردهم، از حذف ارز مبادلهای تا آزادسازی بیقاعده تولید و صادرات، چرخه تورمی را به حراجی تبدیل کرد که هر روز بهای اقلام ضروری در آن بالاتر میرود. وزارتخانههای جهاد کشاورزی و صمت، با سهلانگاری در تنظیم زنجیره تأمین، به جای مهار آتش گرانی، هیزم به آن افزودند؛ گویی مسئولیت «سفره مردم» در اولویت نهادهای متولی نیست.
در سوی دیگر، آمارهای رسمی فریاد میزنند: افزایش ۳۰ درصدی قیمت مواد غذایی تنها در دو هفته نخست فروردین، سندی انکارناپذیر از شکست سیاستهای تنظیم بازار است.
شاخص دلاری مواد غذایی نیز ۰۰از نرخ بازار آزاد پیشی گرفته؛ این نه نشانه تحریم، که فریاد اقتصاد بیمار ایران است که از مدیریت ناکارآمد، فساد سیستماتیک و نابسامانی ارزی رنج میبرد. بازار مواد غذایی در فروردین ۱۴۰۴ به میدان جنگ تبدیل شده: قفسههای خالی روغن، سیبزمینی و حبوبات، تصویری از ناتوانی نظام توزیع است که حتی در تأمین پایهایترین کالاها عاجز مانده است.
از طرفی خروج یک برند خارجی از بازار روغن در دی ۱۴۰۳، تنها جرقهای بود که آتش کمبود این کالای اساسی را شعلهور کرد؛ آتشی که اکنون به قفسه فروشگاهها سرکشیده است. گوشت قرمز نیز به کالایی لوکس تبدیل شده به این ترتیب که قیمت هر کیلوگرم گوشت گوسفندی از ۹۸۰ هزار تومان در اسفند، به ۱.۱ میلیون تومان در فروردین رسید؛ افزایشی که حتی گوشت دولتی را ۴۰ درصد نسبت به سال گذشته گرانتر کرد.
مرغ، منبع پروتئین دهکهای میانی، با رشد ۱۲ درصدی قیمت به ۱۰۹ هزار تومان در هر کیلوگرم رسید؛ رقمی که برای بسیاری تنها به معنای حذف این محصول از سبد غذایی است. حبوبات، آخرین سنگر تغذیه اقشار کمدرآمد، اکنون خود به کالایی نایاب تبدیل شده: لوبیاچیتی با تورم ۱۵۳ درصدی در اسفند، نماد فروپاشی امنیت غذایی است.