گروه فرهنگی _ سید محسن عبدالهی: دو سه روزی از انتشار نماهنگ جدید مرکز «مأوا» با عنوان «دهه هشتادیا» می گذرد و در همین زمان کوتاه واکنش های فراوانی نسبت به این اثر صورت گرفته است. از تعریف و تمجید تا انواع و اقسام نقدها در قبال این ویدیو کلیپ جدید مأوا از سوی افراد و جریان های مختلف منتشر شده است. اهم حرف های موافقان و مدافعان این نماهنگ این است که در وهله اول باید به احترام ورود به حوزه کودک و نوجوان و دغدغه مند بودنشان، از ایشان تقدیر کرد و در مرتبه بعدی این واکنش را نشان داده اند که اگر منتقدان توان ساخت ندارند و بی عمل هستند، حق اظهارنظر و نقد کردن ندارند.
به گزارش بولتن نیوز، از این جهت پیش از شروع اصل مبحث خود این مقدمه را لازم دیدم تا مشخص شود که نگارنده هم نسبت به این اثر نقد دارد و هم نسبت به مدافعان آن. در ابتدا باید به این نکته پرداخت که آیا نماهنگ دهه هشتادیا به غیر از یک بازه محدود از نوجوانان و همان دهه هشتادیا می تواند با تمام این نسل ارتباط برقرار کند؟! در واقع اگر تولیدکندگان به قول برخی مدافعان هدفشان تنها بخشی از جامعه دهه هشتادی بوده، چه نیازی به این شکل از کار حس می شده است زیرا پیش از این و با ادبیاتی بهتر و بدون ورود به فضایی ناآشنا برای سازندگان که پر باشد از گاف های تصویری، می توانستند کاری احتمالا قوی تر تولید نمایند.
اما اگر بناست همه متولدین دهه هشتاد را مخاطب این اثر فرض کنیم که ظواهر امر نیز همین مساله را تأیید می کنند، حقیقتش با چهار کلمه بلاک دشمنان و جذابی و سوتی های من یا ساخت کلیپ در فضای گیم نت چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. در واقع این نماهنگ نه می تواند با مخاطب بزرگسال عام جامعه ارتباط موفقی بگیرد و بیش از حد برای چنین موضوعی لوس است و نه جامعه هدفش که دهه هشتادی ها هستند آن را خواهند پذیرفت مگر عده ای قلیل که متعلق به جامعه مذهبی کشور هستند.