بولتن نیوز_ صفحه انرژی به
نقل از دیپلماسی ایرانی:به گزارش رویترز، میزان واردات نفت هند دومین مشتری بزرگ نفت
ایران در ماه ژوئن با افت 60 درصدی روبرو شده است.شرکت پالایشگاهی عصار هند تنها مشتری
نفت ایران در ماه ژوئن بوده و سایر شرکت های نفتی هند به علت مشکلات بیمه ای و تحریم
های اروپا و آمریکا واردات نفت از ایران را متوقف کرده اند.بر اساس این گزارش میزان
واردات نفت هند از ایران طی ماه ژوئن نسبت به مدت مشابه سال قبل 59.4 درصد کاهش داشته
است. میزان واردات نفت چهار مشتری ایران یعنی چین ژاپن کره جنوبی و هند طی ماه ژوئن
به 860 هزار بشکه در روز رسیده است که این رقم نسبت به مدت مشابه سال قبل یک سوم کاهش
داشته است.همزمان با اعلام این خبر ، امریکایی ها خود را برای اعمال تحریم های شدیدتر
علیه تهران مهیا می کنند. مجلس نمایندگان آمریکا هفته آینده، طرحی را به رأی می گذارد
که طبق آن صادرات نفت ایران به صفر می رسد. 360 نفر از هیأت ۴۳۵ نفری
مجلس نمایندگان آمریکا، حمایت خود از این لایحه را اعلام کرده اند و احتمال می رود
که این لایحه در مجلس نمایندگان به تصویب برسد و انتظار می رود قبل از تعطیلات ماه
آگوست کنگره، این لایحه در سنا نیز به رأی گذاشته شود.این لایحه تحریم ها علیه ایران،
از اوباما می خواهد که با اختیاراتی که تحت قانون بین المللی قدرت اقتصادی اضطراری
در دست دارد، ظرف دو ماه راهبردی را برای قطع کامل صادرات یک میلیون بشکه در روز نفت
ایران به کار ببندد. وضعیت تولید نفت ایران و بحث های مطرح در خصوص کاهش صادرات نفت
به هند و احتمال بهبود وضعیت نفت ایران در عرصه جهانی در سایه دولت رئیس جمهور منتخب
را با سعید لیلاز، تحلیلگر مسائل اقتصادی در میان گذاشتیم:
میزان واردات نفت هند دومین مشتری
بزرگ نفت ایران در ماه ژوئن با افت 60 درصدی روبرو شده است. مشابه این امار را در یک
سال گذشته در بسیاری از خبرگزاری های داخلی و خارجی دیده ایم. آیا تحریم ها اصلی ترین
عامل کاهش صادرات نفت ایران است یا عوامل داخلی دیگری نیز در این پرونده دخیل هستند؟
عامل اصلی کاهش صادارت نفت ایران
پیش از آنکه تحریم ها باشد مساله عدم سرمایه گذاری در این صنعت است. نشانه آن هم این
است که تولید نفت ایران از 4 میلیون 400 و 4 میلیون 200 هزار بشکه در سال های 1384 و 1383 تا پیش از شروع تحریم ها یعنی تابستان
1391 به زیر 3 میلیون بشکه رسیده بود. در حقیقت با آهنگی منظم تولید نفت ایران در حال
کاهش بود در حالیکه طبق برنامه های چهارم و پنجم توسعه تولید نفت ایران باید پیش از
سال 90 به بیش از 5 میلیون بشکه در روز می رسید. این سخن بدان معناست که پیش از شروع
تحریم ها در تابستان 1391 ایران دچار افت شدید 2 میلیون بشکه ای و یا کاهش 40 درصدی
در ظرفیت تولید نفت نسبت به آنچه که باید بود، شد. یعنی حدود 30 درصد ظرفیت تولید نفت
ایران نسبت به دوران ریاست جمهوری خاتمی کاهش پیدا کرده بود و بیش از 40 درصد نسبت
به آنچه که قرار بود باشد و طبق برنامه ریزی ها تصمیم بر آن بود که اتفاق بیفتد.