با گذشت حدود ۲ سال از واگذاری شرکت ایران خودرو، این سؤال هنوز بیپاسخ است که آیا دردی از مردم دوا شد؟!
جوان آنلاین: خصوصیسازی به خودی خود نه تنها مطلوب است که ضرورتی انکارناپذیر برای خروج صنعت خودرو از وضعیت کنونی به شمار میرود، اما آنچه در مورد ایرانخودرو رخ داده، بیشتر به انحصار شبیه است تا خصوصیسازی. در پی دفاع بیچونوچرای دولت از واگذاری ایرانخودرو، پرسشهای جدی درباره نحوه واگذاری مطرح است و افکار عمومی انتظار پاسخگویی مدافعان این نوع خصوصیسازی را دارند.
آیا افزایش ۱۷۰ درصدی قیمت خودرو، دستاوردی است که از «کارآیی بخش خصوصی» انتظار میرفت؟ آیا با واگذاری ایرانخودرو دردی از مردم دوا شد؟ آیا کیفیت خودروها در ایرانخودرو بالاتر رفت و خودروهای این خودروساز ارزان شد؟ اینها سؤالاتی است که هنوز دولت به آن پاسخ نداده است و قطعاً خصوصیسازی با این دستفرمان که فقط قیمت خودروها آزاد شود و بازار انحصاری در دست یک عده تولیدکننده خاص بیفتد، نه عادلانه است و نه قابل دفاع.
رئیس دولت در گفتوگوی تلویزیونی با مردم، در حالی از واگذاری مدیریت شرکت ایرانخودرو به کروز دفاع کرد که از بهمنماه ۱۴۰۳ که دولت چهاردهم این اقدام را انجام داد، محصولات این شرکت بهطور متوسط ۱۷۰ درصد معادل ۲ /۱ میلیارد تومان گران شده است. تا قبل از واگذاری ایرانخودرو به کروز، قیمت مصوب تمامی محصولات این شرکت بهجز خودروهای شاسیبلند هایما و ریرا، زیر یک میلیارد تومان بود، اما اکنون ارزانترین محصول ایرانخودرو که وانت آریسان است هم به بالای ۵ /۱ میلیارد تومان رسیده است. نمونه بارز این جهش، پژو ۲۰۷ اتوماتیک سقفشیشهای است، خودرویی که در دیماه ۱۴۰۳ حدود ۷۰۰ میلیون تومان قیمت داشت و اکنون به محدوده ۲ میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان رسیده است، افزایشی بیش از ۴/ ۱ میلیارد تومانی در کمتر از ۱۸ ماه.
وعدهها در برابر واقعیت