در شرایط فعلی کشور پس از روزهای جنگ و همچنین مشکلات ریز و درشت اقتصادی، چه چیزی در اولویت است؟ ای کاش برخی مدیران ورزشی اولویتها را بدانند، ببینند و درک کنند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، جنگ تحمیلی به ایران از سوی اتحاد آمریکایی-اسرائیلی که پس از ۴۰ روز با آتشبس دو هفتهای مواجه شده تا بلکه از طریق دیپلماسی توافقی حاصل شود، شرایط سختی را برای ورزش ایران ایجاد کرد. از توقف مسابقات ورزشی که بگذریم، زیرساختهای ورزشی در سراسر کشور مورد هدف مستقیم یا غیرمستقیم دشمن قرار گرفتند که در این بین مهمترین آنها، بمباران سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی بود.
سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی که در ۵۰ سال اخیر خاطرات تلخ و شیرین زیادی را برای ورزش و ورزشکاران ایران ساخته بود، در شرایطی مورد هدف دشمن آمریکایی-اسرائیلی قرار گرفت که به طور کامل تخریب شده و باید از نو ساخته شود. با این حال برخی اماکن ورزشی دیگر که مورد هدف مستقیم نبودهاند، خساراتی را متحمل شدهاند که نیاز به بازسازی دارند. آسیب به ۲۰۳ مکان ورزشی شامل سالن سرپوشیده، استخر، زمین چمن مصنوعی و ساختمان اداری که بین ۲ تا ۱۰۰ درصد آسیب دیدهاند، در روزهای اخیر مورد بررسی دقیق و ارزیابی قرار گرفته که تخزی در اولویت است؟ ای کاش برخی مدیران ورزشی اولویتها را بدانند، ببینند و درک کنند.
آیا با شروع جنگ و توقف مسابقات لیگ برتر، هزینه باشگاهها افزایش پیدا کرده یا با توقف لیگ، هزینههای باشگاهها نیز متوقف شده است؟ حالا هم با برگزاری متمرکز بازیها در تهران، طبیعتاً هزینههای باشگاهها نیز کاهش پیدا میکند و حداقل نیاز به رفت و آمد و پروازهای مداوم نیست. پس با این وضعیت، چرا باید دولت برای باشگاهها بسته حمایتی در نظر بگیرد؟ درخواست یکی دو هزار همتی از دولت با عنوان بسته حمایتی، در شرایطی که نیازهای مردم و کشور در اولویت است و حتی ورزش هم اولویت مهمتری چون ساخت و ترمیم اماکن آسیبدیده در جنگ دارد، چیزی جز دندان تیز کردن برای بودجه کشور است؟