هوا سنگین و متراکم گلوی مسافران در واگن مترو را میفشارد. در هیاهوی خط یک، درست در اوج ساعت پیک، بدنها آنقدر به هم فشردهاند که انگار فضایی برای تنفس باقی نمانده. تابلو، دمای ۲۴ درجه را نشان میدهد، اما گرما از بازدم جمعیت و گرمای دستگاهها بالا میرود و عرق از شقیقهها جاری میشود. صدای وزوز نامطمئن فنها، نویدی بیاثر است؛ به نظر میرسد هواگردش نمیکند، فقط راکد است. برای مسافری حالتی از گیجی و خستگیِ مفرط به وجود میآید رنگ پریده او نشان میدهد حال خوبی ندارد، تلاش برای تماس با راهبر قطار بیپاسخ میماند؛ گویی ارتباط با بیرون از این قوطی فولادی خفه و قطع است. این فقط یک سفر روزمره نیست، آزمون تحملی است در دل شهری زیرزمینی.
مسعود لطفی، مدیرعامل جدید شرکت بهرهبرداری راهآهن شهری تهران و حومه مترو، در گفتوگو با میزان درباره این وضعیت برخی از قطارهای مترو و نحوه تنظیم سیستم تهویه بیان کرد: دمای استاندارد تنظیم شده برای هر واگن بین ۲۴ تا ۲۵ درجه تنظیم شده است و این سیستم به صورت خودکار در صورت نیاز خاموش یا روشن میشود.
وی با اشاره به چالش اصلی در این حوزه اظهار داشت: بالاخره سلایق مردم متفاوت است. من روزانه از مردم پیام دارم؛ در روزی که بخشی از مسافران میگویند گرم است، همان روز عدهای میگویند سرد است و اجماعی در این زمینه وجود ندارد.