در طول بیشتر دوران قرن بیستم، توضیح رایج برای پدیدۀ چروک شدن انگشتها در آب این بود که پوست بهطور منفعل آب را جذب میکند، متورم میشود و در نتیجه چروک میخورد. این توضیح نه به این دلیل که شواهد محکمی پشت آن بود، بلکه چون کسی آن را دقیق بررسی نکرده بود، برای دههها پذیرفته شد.
اما وقتی پژوهشگران سرانجام این پدیده را با دقت مطالعه کردند، به نتیجهای بسیار جالبتر رسیدند: چروک شدن انگشتها یک واکنش فعال عصبی است که با سازوکارهای تکاملی ارتباط دارد و در شرایط خاص فایده عملی قابل اندازهگیری ایجاد میکند. این موضوع حتی بعدها بهطور اتفاقی وارد علم پزشکی شد.
به گزارش فرادید، داستان این کشف از یک مشاهده فراموششده عصبی در دهه ۱۹۳۰ آغاز میشود، از سیستم عصبی سمپاتیک عبور میکند و در نهایت به گذشته دور تکاملی انسان و محیطهای مرطوب اجداد ما میرسد.
توضیح قدیمیِ «جذب آب توسط پوست» آنقدر ساده و قابلقبول به نظر میرسید که تقریباً بدون چالش تا پایان قرن بیستم باقی ماند. اما پژوهشی در سال ۲۰۱۶ نشان داد اگر تنها تورم پوست عامل چروکها بود، پوست باید بیش از ۲۰ درصد بزرگتر از حجم طبیعی خود میشد تا الگوهای واقعی چروک ایجاد شوند؛ چیزی که در عمل رخ نمیدهد.
اما ضربه اصلی به این نظریه از مشاهدهای وارد شد که در دهه ۱۹۳۰ ثبت شده بود. پزشکان متوجه شدند بیمارانی که عصبهای محیطی انگشتانشان آسیب دیده یا قطع شده بود، حتی پس از مدت طولانی در آب، انگشتهایشان چdItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
