رقم تجارت ایران و امارات (شیخنشینی که از استان پرافتخار خراسان جنوبی ما کوچکتر است) حدود ۲۵ میلیارد دلار بود. اگر واسطهها فقط ۲ درصد برای نقل و انتقال پول و تسویه این حجم از تجارت دریافت کنند، در کمترین حالت ۴۵۰ میلیون دلار در سال (یعنی حدود ۸۰ هزار میلیارد تومان) برای آنها سودآوری دارد
جوان آنلاین: طبق آمارهای سازمان توسعه تجارت، تا پیش از جنگ رمضان، رقم تجارت ایران و امارات (شیخنشینی که از استان پرافتخار خراسان جنوبی ما کوچکتر است) حدود ۲۵ میلیارد دلار بود. اگر واسطهها فقط ۲ درصد برای نقل و انتقال پول و تسویه این حجم از تجارت دریافت کنند، در کمترین حالت ۴۵۰ میلیون دلار در سال (یعنی حدود ۸۰ هزار میلیارد تومان) برای آنها سودآوری دارد. طی دو دهه تحریم، امارات فقط یک مسیر واردات برای ایران نبود، بلکه به مرکز یک اقتصاد سیاسی واسطهای تبدیل شد که در آن صرافیها، شبکههای تراستی، شرکتهای ثبتشده و بخشی از ذینفعان داخلی از تداوم تجارت غیرمستقیم و دورزدن ساختار رسمی، سودهای کلان به دست آوردند. با وقوع جنگ تحمیلی امریکایی- صهیونی علیه ایران، امارات یکی از کارفرمایان و مادرخرجهای این جنگ بود. با حذف امارات از تجارت با ایران در ایام جنگ و دوره آتشبس، ایران به سمت مسیرهای تجاری مستقیم با چین و روسیه رفته است، اما برخی ذینفعان تجارت با امارات در تلاش برای بازگرداندن تجارت ایران و امارات به حالت قبل از جنگ هستند.
دادههای رسمی نشان میدهد کمی بیش از ۳۰درصد کالاهای وارداتی (مثل موبایل و لوازم جانبی، خودرو و قطعات خودرو و حتی لوازم آرایشی و پوشاک) از بنادر امارات به ایران میرسد. کشوری که مساحتش به اندازه خراسان جنوبی نیست، تا پیش از جنگ بالاتر از چین و ترکیه و هر کشور دیگری از لحاظ ورود کالا به ایران سهم داشته است.
کشوری که روزگاری «کریدور طلایی دورزدن تحریمها» نامیده میشد، اکنون به میدان تخاصم تمامعیار بین دو کشور تبدیل شده است. در سالهای قبل از جنگ، امارات با سهمی ۳۰ میلیارد دلاری از کل تجارت ایران (صادرات و واردات) گرچه شریک بزرگ تجاری برای ایران بود، در پشت پرده یک رقیب موذی برای تهران به حساب میآمد.
تجارت ایران و امارات عمدتاً شکلی واسطهای داشت. به عبارتی، بندرها و مناطق آزاد امارات نقشی فراتر از یک انبار ترانزیتی برای کالاهای ایرانی ایفا نمیکردند؛ جایی که کالاهای وارداتی برای فرار از شبکه تحریمهای ظالمانه، ابتدا به نام امارات بارگیری و سپس روانه ایران میشدند. این مدل واردات مجدد عملاً وابستگی راهبردی ایران به یک متحد ناپایدار را رقم زده بود. در بخش صادرات نیز جز بخشی از کالاهای خام (در بخش کشاورزی و بعضاً معدنی) که به مصرف امارات میرسید، مابقی باز هم صادرات مجدد کالاهای ایرانی بود.