تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۶/۰۲ ساعت ۰۱:۵۶
✍محمدحسین روانبخش
{…تجربهی همین سالها میگوید که دلار ۱۰۰ هزار تومانی نه تنها برای ما عادی خواهد شد که خیلی زود حسرتش را هم خواهیم خورد و از این روزها با خوشی یاد خواهیم کرد…}
این بخشی از یادداشتی است که ۲۸ اسفند ۱۴۰۳ در کانال خود منتشر کردم. کمتر از یکسال و نیم از آن زمان (که دلار در آستانهی رکورد ۱۰۰ هزار تومان شدن بود) میگذرد و حالا قیمت دلار در آستانهی ۲۰۰ هزار تومان است (شاید هم این قیمت را پشت سر گذاشته. قیمت دلار حتی در فاصلهی کوتاه بین نوشتن این یادداشت تا خواندن آن ثابت نیست).
در این یکسال و نیم زندگی همهی ما تغییر بسیار کرده است که حتی مرور آن هم رنجآور است؛ در یک کلام دیگر هیچ امید و دلخوشی نمانده است و رفتار و گفتار مسئولان حتی بهدرد تمسخر هم نمیخورد.
جنگی که بنا نبود اتفاق بیفتد دو بار بهوقوع پیوست و الان هم از آنچه میپنداریم به ما نزدیکتر است. توافقی که شد مثل همیشه آنقدر گرفتار اما و اگر و حرف و حدیث شد که به هیچ کاری نیامد. ادعاها پوچ بود و شعارها میلیونها سال نوری با عمل فاصله داشت.
بار اصلی روی دوش مردمی است که کسی به فکر آنها نیست. زندگی در این یک سال و نیم شبیه خوابی است که بیداری ندارد. چون دو برابر شدن دلار تازه بخش خوب ماجراست. قیمت بسیاری از مایحتاج زندگی مردم در این یک سال و نیم سه تا چهار برابر شده است.
دولت عملا کاری نمیتواند بکند و در کار خودش هم مانده است، مجلس هم بود و نبودش فرقی ندارد و بقیه هم همینطور. فلاکت کشور را در برگرفته است و اگر کسی از پول داشتن و رفاه مردم حرف میزند نشئه است!
پایان سخن اینکه… خیلی زود، خیلی زودتر از یک سال و نیم، زمانی میرسد که در همین جا بخشی از همین یادداشت را بگذارم و بگویم یادش بخیر دلار ۲۰۰ هزار تومان بود؛ چقدر خوب بود!
{…تجربهی همین سالها میگوید که دلار ۱۰۰ هزار تومانی نه تنها برای ما عادی خواهد شد که خیلی زود حسرتش را هم خواهیم خورد و از این روزها با خوشی یاد خواهیم کرد…}
این بخشی از یادداشتی است که ۲۸ اسفند ۱۴۰۳ در کانال خود منتشر کردم. کمتر از یکسال و نیم از آن زمان (که دلار در آستانهی رکورد ۱۰۰ هزار تومان شدن بود) میگذرد و حالا قیمت دلار در آستانهی ۲۰۰ هزار تومان است (شاید هم این قیمت را پشت سر گذاشته. قیمت دلار حتی در فاصلهی کوتاه بین نوشتن این یادداشت تا خواندن آن ثابت نیست).
در این یکسال و نیم زندگی همهی ما تغییر بسیار کرده است که حتی مرور آن هم رنجآور است؛ در یک کلام دیگر هیچ امید و دلخوشی نمانده است و رفتار و گفتار مسئولان حتی بهدرد تمسخر هم نمیخورد.
جنگی که بنا نبود اتفاق بیفتد دو بار بهوقوع پیوست و الان هم از آنچه میپنداریم به ما نزدیکتر است. توافقی که شد مثل همیشه آنقدر گرفتار اما و اگر و حرف و حدیث شد که به هیچ کاری نیامد. ادعاها پوچ بود و شعارها میلیونها سال نوری با عمل فاصله داشت.
بار اصلی روی دوش مردمی است که کسی به فکر آنها نیست. زندگی در این یک سال و نیم شبیه خوابی است که بیداری ندارد. چون دو برابر شدن دلار تازه بخش خوب ماجراست. قیمت بسیاری از مایحتاج زندگی مردم در این یک سال و نیم سه تا چهار برابر شده است.
دولت عملا کاری نمیتواند بکند و در کار خودش هم مانده است، مجلس هم بود و نبودش فرقی ندارد و بقیه هم همینطور. فلاکت کشور را در برگرفته است و اگر کسی از پول داشتن و رفاه مردم حرف میزند نشئه است!
پایان سخن اینکه… خیلی زود، خیلی زودتر از یک سال و نیم، زمانی میرسد که در همین جا بخشی از همین یادداشت را بگذارم و بگویم یادش بخیر دلار ۲۰۰ هزار تومان بود؛ چقدر خوب بود!