03 / 02 /1405
به گزارش خبرگزاری آنا، سعیدرضا عاملی – استاد گروه ارتباطات و مطالعات جهانی دانشگاه تهران و عضو فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران – عضو شورایعالی انقلاب فرهنگی و شورایعالی فضای مجازی در یادداشتی نوشت:
سابقه دریانوردی در ایران به 30 هزار سال قبل یعنی دوره پارینه سنگی باز میگردد. سابقه تنگه هرمز به عنوان یک آبراهه تجاری به 5 هزار سال قبل باز میگردد. تنگه هرمز در طول تاریخ محل طمعورزی دولتهای خارجی از جمله پرتغال در هزاره دوم میلادی و حتی شکلگیری یک نظام سیاسی در زمان پادشاهی هرمز بوده است. در حدود سال 640 میلادی، سیاح چینی، ژوانزانگ در سفرنامه خود از شهری تجاری به نام «هو ـ مو» در مرز شرقی پارس یاد کرده که محققان آن را با هرمز کهن (واقع در نزدیکی میناب امروزی) مرتبط میدانند. همچنین در اواخر قرن هشتم میلادی (785 ـ 805 میلادی)، گزارش دیگری از چین از شهر مهم تجاری «مو ـ لو» در ایران یاد کرده که آن نیز با هرمز شناسایی شده است (کاوز و پتاک، 2001). بر خلاف تصور، هیچ جایگزین عملیاتی با رعایت مسافت منطقی و هزینه تمام شده مناسب جایگزین آبراهه تنگه هرمز نیست و ما از یک گلوگاه طلایی و ثروتآفرین برای حمل و نقل انرژی و کالاهای تجاری سخن میگوییم (مجتهدزاده، 1990).در سال ۲۰۲۵، نزدیک به 20 میلیون بود ندارد (آژانس بینالمللی انرژی، 2026).
در سال ۲۰۲۵، نزدیک به ۱۵ میلیون بشکه در روز و تقریباً ۳۴ درصد از تجارت جهانی نفت خام، از تنگه هرمز عبور میکرد. از اوایل سال ۲۰۲۶، زیرساختهای خط لوله جایگزین در عربستان سعودی و امارات متحده عربی به طور فعال برای دور زدن تنگه هرمز مورد استفاده قرار میگیرند، اما این مسیرها تنها قادر به انتقال بخش کوچکی از کل صادرات نفت خام – تقریباً ۳.۵ بشکه میلیون است. با توجه به اینکه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت (شامل فرآوردههای نفتی) در سال ۲۰۲۵ از تنگه هرمز عبور میکند، این مسیرهای فرعی برای جایگزینی کل حجم کافی نیستند و شکاف ساختاری قابل توجهی را به جا میگذارند.