گلی که تیم ملی در شروع بازی خورد، یادآور تمام مشکلات دو سال اخیر بود.
انسان به امید زنده است و در فوتبال همیشه فرصت برای جبران هست. ما گل خورده را جبران و هنوز می توانیم این بازی را ببریم اما حتی اگر ۱۰ گل هم به نیوزلند بزنیم، نباید چشم روی اشتباهاتی که منجر به گل حریف شد ببندیم. باید آن را بررسی و مانع تکرارش در بازیهای بعدی شویم.
در حالی که ایران سراپا حمله بازی را آغاز کرد، نیوزلند در اولین حضور جدی در یک سوم ما به گل رسید. تیمی که همه دنیا میدانستند فقط یک بازیکن مهم دارد که با شماره ۹ و بابازوبند کاپیتانی، همه کاره خط حمله نیوزلند بود. اما خیلی راحت کریس وودز توپ را استپ سینه کرد، به قول فوتبالی چاییاش را خورد، روزنامهاش را خواند و چرخید و پاس داد و در تمام این مدت کسی روی پای او نرفت!
