هرچند سياست ممنوعيت در سالهاي نخست ابلاغ با جديت بيشتري اجرا ميشد، اندك زماني بعد، حالت برخورد كجدار و مريز به خود گرفت؛ مسئوليني كه تنها ممنوع ساختن را به خوبي ميدانند، چه راهكارها و نمونههايي براي تفريح سالم جوانان ايراني ابداع يا پيشنهاد کردهاند؟ اما اي كاش، همين تهديد فرهنگي يا قليان را هم آنقدر توان مديريت داشتيم كه از جنبههاي مثبت فرهنگي ـ تاريخياش بهره ببريم.
سالهاي سال است كه قليان در كشور ما، بخشي از حاشيه تفريحات مردم را شامل شده و صرف نظر از ماهيت سالم يا غير سالم فرهنگي آن، كسي له يا عليه آن کاري در دولتهاي پیش و پس از انقلاب نداشته است.
به گزارش «تابناك»، نخستين دولتي كه با تصويب بخشنامه، رسما هيأت دولت را وارد مبحث قليان و ممنوعيت آن نمود، دولت نهم بود كه از همان زمان، اين مسأله به بحثي داغ در جامعه منجر شد و به عرصه سياستهاي فرهنگي كشور سمت و سو یافت.
هرچند سياست ممنوعيت در سالهاي نخست ابلاغ، با جديت بيشتري اجرا ميشد، اندك زماني بعد، حالت برخورد كجدار و مريز به خود گرفت تا اينكه در پاييز 1390 و در نيمه راه عمر دولت دهم با مصوبه هيأت دولت دوباره به صورت رسمي و در برابر بهت ناظران، استعمال آن در قهوهخانهها و رستورانهاي سنتي و دیگر اماكن عمومي آزاد شد.
قليان مقوله فرهنگي؛ تاريخي و يا بهداشتي