به گزارش خبرگزاری آنا، اعتراض و مطالبهگری مدنی، پدیدهای طبیعی در جوامع زنده و پویاست. مطالبات اقتصادی، اجتماعی و صنفی زمانی که به هر دلیل با تأخیر در پاسخگویی مواجه میشود، میتواند خود را در قالب تجمعات مسالمتآمیز نشان دهد. این شکل از کنش اجتماعی، در ذات خود نه تهدید بلکه فرصتی برای اصلاح، شنیدن صداهای اجتماعی و ترمیم فاصلههای تصمیمسازی است؛ مشروط بر آنکه در مسیر عقلانی و مدنی باقی بماند.
در رابطه با کشورمان نیز تجربههای پیشین نشان داده است که بخش قابلتوجهی از معترضان، خواستههایی مشخص، واقعی و قابل فهم دارند و هدف آنها نه تخریب، بلکه اصلاح روندها و سیاستهاست. از این منظر، هر گونه تجمع مسالمتآمیز بخشی از سرمایه اجتماعی کشور محسوب میشود و میتواند نقش هشداردهنده نسبت به گرههای انباشتهشده ایفا کند. نادیدهگرفتن این واقعیت یا تقلیل اعتراض مسالمتآمیز به یک مسئله ساده، خود زمینهساز پیچیدهترشدن بحرانها خواهد بود.
اما در کنار این واقعیت، یک لایه پنهان و مخاطرهآمیز نیز همواره وجود دارد؛ لایهای که بهدنبال تغییر کارکرد اعتراض از «مطالبهگری» به «بیثباتسازی» است. دشمن و بازیگران ذینفع در تنش، دقیقاً در چنین بزنگاههایی فعال میشوند و میکوشند از احساسات عمومی، مطالبات واقعی مردم و تجمعات مسالمتآمیز، بهعنوان ابزاری برای ضربهزدن به کل کشور استفاده کنند.