به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات پایانی سوره فاطر و آغاز سوره یس، فضای کلی آیات بهگونهای ترسیم میشود که هم هشدار جدی نسبت به سرنوشت دشمنان و متجاوزان دارد و هم در دل همین هشدارها، روزنههای روشن امید برای مؤمنان گشوده میشود.
بنابر روایت فارس، تفسیر المیزان با نگاهی دقیق، این دو محور مجازات دشمن و امیدبخشی در دل تهدید را در پیوندی عمیق با سنتهای الهی توضیح میدهد.
مهلت الهی؛ تأخیر در مجازات، نه لغو آن
آخرین آیه سوره فاطر با یک قاعده مهم آغاز میشود:
اگر خداوند مردم را بهخاطر ظلمهایشان فوراً مجازات میکرد، هیچ جنبندهای روی زمین باقی نمیماند؛ اما خداوند تا زمانی معین به آنها مهلت میدهد.
علامه طباطبایی در المیزان تأکید میکند که این «امهال» به معنای نادیده گرفتن ظلم نیست، بلکه بخشی از سنت حکیمانه الهی است. دشمنان و متجاوزان ممکن است در ظاهر، مدتی بدون هزینه س زودگذر نیست، بلکه ریشه در شناخت سنتهای الهی دارد. وقتی این سنتها شناخته شوند، حتی در سختترین شرایط از جمله هجوم و تجاوز دشمن میتوان به آیندهای روشن اطمینان داشت.
در نهایت، این بخش از قرآن یک پیام محوری دارد، مجازات دشمن قطعی است، حتی اگر به تأخیر بیفتد و پیروزی جبهه حق حتمی است، اگر بر مدار هدایت الهی باقی بماند.
تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۴۰ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.