اما فقط در جکیگور نبود که ایرانستیزان به حق مردم برای تعیین سرنوشت خود حمله کردند. هزاران کیلومتر آنسوتر و در بیرون از مرزها هم این اتفاق افتاد؛ وقتی فراریان مفلوک و آواره که سالهاست به وطن خود پشت کردهاند، به ایرانیان شریفی هم که در لندن، پاریس و رم پای صندوق میرفتند تا رئیسجمهور خود را انتخاب کنند، حمله کردند.
جوان آنلاین: نام «جکیگور» را شنیدهای؟ روستایی است در گوشه جنوب شرقی کشور، از شرق تا مرز پاکستان فاصله چندانی ندارد و از جنوب تا سواحل مکران و دریای عمان. از صبح علیالطلوع روز جمعه همه پای کار بودند تا اهالی جکیگور هم بیایند و رأیشان را بدهند. آنها هم در تعیین سرنوشت کشورشان سهم داشتند؛ نفری یک رأی مثل اهالی تهران، اصفهان، تبریز و مشهد. جمهوری اسلامی اینطور است دیگر، وقتی پای انتخابات و صندوق رأی وسط باشد، روستایی اهل جکیگور و رهبرمعظم انقلاب یکسان هستند و هر دو فقط یک رأی دارند. اصلاً فرق جمهوری اسلامی با حکومت طاغوت همین است. جمهوری اسلامی آمد تا بساط فهرست بستن در دربار و تصمیم گرفتن یک نفر برای سرنوشت یک ملت را جمع کند که کرد. باید بیشتر تاریخ بخوانیم تا یادمان نرود- یا از یادمان نبرند- که «رضاشاه به همراه رئیس شهربانی، فهرست نامزدهای احتمالی را بررسی و آنها را با صفاتی، چون «مناسب» یا «بد»، «فاقد عرق ملی»، «دیوانه»، «مغرور»، «مضر»، «احمق»، «خطرناک»، «بیشرم»، «لجومظهر «جمهوری» است. پس وقتی که امریکا با نظام جمهوری اسلامی مخالف است، یعنی در واقع با انتخابات مخالف است، با حضور مردم مخالف است، با آمدن مردم پای صندوق مخالف است، با شور و هیجانی که در انتخابات باشد و شرکت بیشتر مردم، مخالف است. حتی یک بار یک رئیسجمهور امریکا در نزدیکی انتخابات- البته حالاها نمیگویند- خطاب به مردم ایران گفت «در انتخابات شرکت نکنید»! حالا من درست یادم نیست که انتخابات ریاست جمهوری بود یا انتخابات مجلس بود، یعنی تا این حد [مخالفند]که رئیسجمهور وقت امریکا- مال چند سال قبل است- خطاب به ملت ایران بگوید «در انتخاباتتان شرکت نکنید»، البته آن انتخابات پرشورتر از همیشه شد، یعنی در واقع، آن رئیسجمهور امریکا ندانسته به ملت ایران کمک کرد، او میخواست مردم شرکت نکنند، گفت شرکت نکنید، مردم از لج او بیشتر شرکت کردند، این کمک به ما بود. بعد از او دیگر نمیگویند، صریح نمیگویند، اما با انواع طرق مختلف سعی میکنند مردم را از انتخابات دور کنند، مأیوس کنند، ناامید کنند، شیوههای فراوانی هم در این زمینه دارند.» ۱۴۰۲/۱۱/۲۹