این ماده کامپوزیت دستگاه های خود ترمیم شونده دارای ویژگیهای منحصربهفردی است که به آن اجازه میدهد تا التیام یابد و این امکان را برای دستگاههای ساخته شده از آن فراهم میکند تا پس از برش، عملکرد خود را بازیابند – یا عملکرد جدیدی به دست آورند. هنگامی که انتهای برش خورده مواد دوباره در کنار هم قرار می گیرند، قطعات دوباره به هم متصل می شوند و درز بین آنها در نهایت ناپدید می شود.
تیم تحقیقاتی به سرپرستی لینینگ یائو، استادیار مؤسسه تعامل انسان و رایانه (HCII) و محمد اسلام، استاد گروه علوم و مهندسی مواد (MSE)، با ساختن یک ابزار، ویژگیهای خوددرمانی این ماده را نشان دادهاند. انواع سنسورها و محرک ها و آنها در حال کار بر روی برنامههای کاربردی جدیدی هستند که دستگاهها را قادر میسازد تا خود مونتاژ شده و خود را فعال کنند.
اسلام اشاره کرد که سایر محققان مواد خود درمانی را توسعه داده اند. در بیشتر موارد، آن مواد برای بهبودی به جریان معرفها متکی هستند. به عنوان مثال، معرف های محصور شده در مواد ممکن است پس از برش مواد و ترمیم نواحی آسیب دیده آزاد شوند.