اقتصاد ۲۴– برخلاف هفتهها اول پاییز این روزها مذاکرات مزدی سال ۱۴۰۰ به صورتی فشرده در حال برگزاری است؛ صحبت از روزهاییست که یک موج دیگر از گرانی گریبان مردم را گرفته بود و گروه کارگری اصرار داشت تا شورای عالی کار در مهلت باقیمانده از سال ۹۹ برای ترمیم قدرت خرید کارگران راه حل عاجلی پیدا کند، اما از دولت و کارفرما کسی گوشش بدهکار این حرف نبود.
حالا اما شورای عالی کار حداقل هفتهای یکبار راجع به افزایش مزد سال ۱۴۰۰ جلسه دارد؛ هرچه باشد مقررات ناظر بر افزایش دستمزدها را نمیتوان اجرا نکرده به حال خود رها کرد و تشریفات قانونی را به جا نیاورد.
در موش و گربه بازی تعیین مزد سالانه، اما گروه کارگری همیشه شان و منزلتی ویژه داشته و دارند؛ اعضای این گروه حتی اگر خودشان بخواهند وا ندهند برخلاف باورهای رایج با شناکردن در خلاف جریان آب مذاکرات مزدی را پیش ببرند بازهم وضعیتی شبیه بزبلاگردان یا چوب دو سرطلا را دارند و از همه سو مورد انتقاد قرار دارند.
نمونه اخیر این تاخت و تاز همه جانبه موضعگیری بود که نسبت به رقم تعیین شده برای سبد معیشت صورت گرفت؛ کارگروه مزد شورای عالی کار دو هفته پیش عدد ۶.۸ میلیون تومان را به عنوان ارزش به روز شده سبد معیشت سال ۹۹ اعلام کرد که در مقایسه با عدد ۴.۹ میلیون تومانی که برای سال ۹۸ تعیین شده بود به صورتی قابل ملاحظه رشد کرده بود. مبنای این این محاسبه گزارش رسمی بود که مرکز آمار ایران در مورد دهکهای درآمدی به روز رسانی کرده بود، اما بیرون از جلسات شورای عالی کار تمامی این محاسبات به گردن گروه کارگری افتاد؛ ممکن است در این خصوص دولت سکوت کرده باشد، اما همین حرف نزدن باعث شد تا یکبار دیگر اعضای گروه کارفرمایی وانمود کنند که در استخراج این عدد اعضای کارگری دخیل بوده اند و از اساس نمیتوان مذکرات مزدی را حول این محاسبات ادامه داد؛ از طرف دیگر منتقدان عملکرد گروه کارگری هم مثل همیشه در تاختن به این گروه سنگ تمام گذاشتند و یکبار دیگر داستان قدیمی انفعال و تبانی گروه کارگری در مذاکرات مزدی پیش کشانده اند.