تلاشهای ایالات متحده برای توقیف یا به تعبیر واقعیتر تصاحب کشتیهای تجاری و نفتکشهای کشورهای تحت تحریم یکجانبه را باید در چارچوب تقلای واشینگتن برای حفظ وضعیت موجود و عدمتغییر نظم امریکای اول دانست
جوان آنلاین: تلاشهای ایالات متحده برای توقیف یا به تعبیر واقعیتر تصاحب کشتیهای تجاری و نفتکشهای کشورهای تحت تحریم یکجانبه را باید در چارچوب تقلای واشینگتن برای حفظ وضعیت موجود و عدمتغییر نظم امریکای اول دانست. در چند ماه اخیر امریکا به بهانههای مختلفی، چون مهار صادرات نفت به ویژه در منطقه پیرامونی ونزوئلا، نفتکشهای حاضر در آبهای بینالمللی را توقیف کرده است. واشینگتن پیش از این دو نفتکش دیگر به نامهای اسکیپر و سنچریز را به اتهام نقض تحریمها در آبهای بینالمللی توقیف کرده بود.
اقدامات واشینگتن نشان میدهد رویکرد کاخ سفید از فاز غیرمستقیم «تحریمی» به فاز مستقیم «توقیف فیزیکی» متحول شده است و اهداف متنوعی را در خود میپروراند. اول آنکه امریکا درصدد است بر شبکه حملونقل نفت کشورهای تحت تحریم، به ویژه ونزوئلا فشار وارد و به طور عملی شبکه دور زدن تحریمها را مهار کند. دوم آنکه، مصادره کشتیها و نفتکشها با بهانههای جعلی، رویه جدیدی از سیاست خارجی امریکا را بر پایه سرقت سازمانیافته بینالمللی توجیهپذیر میکند و با ناامنسازی آبهای آزاد، به کشورهای تحت تحریم و همچنین رقبای رجانبهگرایی امریکا و تنها شدن او بیش از هر زمانی عیان شده و این موضوع نشان میدهد دولتها و مناسبات حقوقی و جهان دیگر با او همراهی نمیکنند.
راهزنی دریایی مدرن
امریکا سابقه طولانی در سرقت مدرن ثروت و دارایی کشورها با بهانههای مختلف دارد. یکی از نمونههای عینی، سرقت نفت سوریه و حتی عراق به بهانه مبارزه با داعش و ضرورت حضور در منطقه است. بعد از به اصطلاح شکست داعش، نیروهای امریکایی مستقیماً بر برخی چاههای نفت سوریه مسلط شدند و از همان زمان شروع به استخراج و سرقت نفت سوریه و انتقال آن به پایگاه خود کردند. امریکا حتی با مشارکت دیگر شبهنظامیان مستقر در شمال سوریه مانند قسد، منابع ملی و محصولات استراتژیک مانند نفت، گندم و جو را غارت و مردم سوریه را از آن محروم میکرد. اکنون نیز توقیف نفتکشها یا کشتیهای تجاری کشورهای تحت تحریم به مثابه راهزنی دریایی در قالب استعمار مدرن است.