۱۴۰۵/۰۵/۰۸

دیروز تهران شاهد یکی از باشکوهترین و در عین حال آشفتهترین مراسمهای وداع بود. برای بدرقهی پیکر هنرمند جاویدنام، اکبر عبدی، همه آمده بودند؛ از هنروران بیادعا و بازیگران پیشکسوت تا اسطورههای ورزشی، چون علی دایی و علی پروین… حضور بینظیر مردم بار دیگر ثابت کرد که هنرمندان واقعی، سرمایههای تمامنشدنی این سرزمیناند. اما در لایههای زیرین این شکوه، حقیقتی تلخ خودنمایی میکرد: فقدان مطلق نظم و مدیریت.
واقعیت این است که در مراسمی با این سطح از حساسیت و حضور چهرههای ملی، «آشفتگی» دیگر یک اتفاق نیست، بلکه یک «انتخاب» مدیریتی است!
چطور ممکن است برای بخش آغازین مراسم در مقابل تالار وحدت، اندکی انضباط دیده شود، اما به محض حرکت به سمت آرامگاه و بعد مراسم ختم، همهچیز به حال خود رها شود؟ این تضاد نشان میدهد که ما هنوز مراسم را برای «قاب دوربینها» برگزار میکنیم، نه برای «حفظ حرمت» صاحب عزا و میهمانانش.
