گروه تئاتر و موسیقی: شايد بتوان گفت كه نادرگلچين به همراه غلامحسين بنان و عبدالوهاب شهيدي در زمره خوانندگاني بودند كه نواي آوازشان بيش از بقيه خوانندگان ايراني با فضاي روشنفكري و فرهنگي- هنري دوران مدرن همخواني داشت. او گرچه صداي آنچنان وسيع و پرقدرتي نداشت اما از لطافت زيادي برخوردار بود.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه اعتماد، گلچين به جاي استفاده از تحريرهاي متنوع و مداوم در كارهاي آوازياش بيشتر از ويبره و غلتها استفاده ميكرد و بيش از تكنيكهايپيچيده آوازي بر ارايه درست و واضح از شعر متمركز بود. اما به هرحال شيوه بياني و نحوه خوانش وي خاص خودش بود؛ شيوهاي سهل و ممتنع با تمركز بر نوآوري. اهالي فرهنگ و هنر و عموم جامعه ايران هنوز خاطرات خوشي از بسياري از آثار وي دارند كارهايي چون كوچه باغ (ساخته حسن يوسف زماني)، من ديگه بچه نميشم (ساخته عماد رام)، نواي كاروان (ساخته عباس خوشدل)، بوي بهار (ساخته عماد رام)، گريز (با شعري از ابتهاج و آهنگي از فريدون شهبازيان) و قصه شهرعشق (ساخته هادي آزرم و با تنظيم اسماعيل واثقي).