اندیشه امام خمینی (ره) به عنوان بنیانگذار یک نظام نوین سیاسی بر پایه دین، مفاهیم سنتّی مرجعیت و فقاهت را از حاشیه به متن و از عرصه فردی به پهنه عمومی و سیاسی سوق داد.
به گزارش خبرنگار مهر، در تاریخ پرماجرای انقلاب، هیچ روزی مانند دوازدهم بهمن نبود که در آن، مردی از دودمان پیامبران و بر شیوهی آنان، با دستی پرمعجزه و دلی به عمق و وسعت دریا، در میان مردمی شایسته و چشم به راه، چون آیهی رحمت فرود آمد و آنان را بر بال فرشتگان قدرت حق نشانید و تا عرش عزت و عظمت برکشید. و هیچ روزی چون چهاردهم خرداد نبود که در آن، طوفان مصیبت و عزا، بر این مردم تازیانهی غم و اندوه فرود آورد. ایران یک دل شد و آن دل در حسرتی گدازنده سوخت، و یک چشم شد و آن چشمزگشتی به اصالتهای اصیل اسلامی با قرائتی مدرن و کارآمد بود. ایشان ثابت کردند که فقه نه یک دانش انتزاعی، بلکه برنامهای عملی برای زندگی است. مرجعیت در نگاه ایشان، دیدهبان بیدار جامعه است که وظیفه دارد در برابر کژیها نهیب بزند و مسیر تعالی را هموار کند. فقیه در این نظام فکری، نه یک حاکم مستبد، بلکه امانتداری است که وظیفه حفاظت از کیان اسلام و حقوق مسلمین را بر عهده دارد.
میراث امام خمینی در این حوزه، تحولی شگرف در فقه سیاسی شیعه ایجاد کرد که ثمره آن، شکلگیری نظامی بر پایه ولایت فقیه بود؛ نظامی که در آن دین و سیاست به گونهای با هم گره خوردهاند که مرجعیت، قلب تپنده و هدایتگر آن به شمار میرود.