آقاي فردوسي
پور ! ارزشِ معنويِ اين باشگاه ها (باشگاه های ایرانی) كه متعلق به ميليون ها نفر ايراني
است، شايد بيش از اين عدد ها هم باشد. فرض بر آنكه اين قيمت ، واقعي هم نباشد ، شخص
يا شركتِ حقوقي كه مايل باشد به اين قيمت خريداري نمايد ، شايد از روي عشق و علاقه
و برنامه ي اقتصادي باشد و قصد خدمت داشته باشند. چرا همه چيز را تيره و تاريك نشان
ميدهيد؟! چنانچه قصدِ آن خريداران ، شهرت طلبي باشد با خريداري كردنِ باشگاههاي خارجي
، به شهرت نميرسند؟! يا اينكه اولويتِ شما نجات دادن و كمك به باشگاههاي خارجي است؟!
واقعاً
متأسفم كه تنها برنامه تلويزيوني فوتبالي كشور كه بايد به فكر رشد و توسعه و خصوصي
سازي باشد و سرمايه گذارانِ داخلي را تشويق كند كه در داخلِ كشور ، سرمايه گذاري كنند
، آنها را به سرمايه گذاري و خدمت در خارج از كشور تشويق نموده و همواره اين سرمايه
گذاران را متهم به شهرت طلبي و استفاده از رانت ميكنند.