یادمان باشد که نام امام حسن مجتبی (ع)، یادآور خوبی است؛ خوبیای که حتی در برابر زهر دشمنان، ردای مقدس نبوت را پاک نگاه داشت.
چهارشنبه, 21 مرداد 1405 ,11:47
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «هرمز»؛ معصومه ترکان معاون آموزشی حوزه علمیه خواهران هرمزگان در یادداشتی نوشت: بیست و هشتم صفر، سالهاست که نامی از جنس صبوری و بغض را بر دل قافله مینشاند؛ نام بزرگمردی که مظلومیت را با مهربانی آمیخت و تنهایی را با شکیبایی پوشاند. امروز در سوگ امام حسن مجتبی (ع)، فرزند صدیقه، برادر سیدالشهدا (ع) و نخستین نوه پیامبری نشستهایم که کانون اهل بیت ایشان، خانه صبر و سخاوت بود.
آری! این یادداشت سوگنامه ای است بر مردی که حتی در اوج دشمنیها، لبخند را بر لبان کودکانه و امید را در دل مستند نشاند؛ همان که صلحش، آینه دانایی و آتشفشانی خاموش در برابر کینه جهل بود. صلح امام حسن، نه از سر عجز، که از عمق بصیرت بود؛ مصلحتی برای بقای دین و نگاهبانی از میراث جد بزرگوارش.
ولیکن این عداوت جاهلان بود که به کینه آن وارث نبوت، جام زهر را نوشاند و خانه ساده ایشان را به بنای غم بدل کرد. در روزگاری که مهربانی، ناسزاترین دانسته می شد و صبوری، غریبترین، این امام همام همچون پدرش، قربانی زخم هایی شد که از ابلیس درون آدمیان برخاسته بود.