فرهنگ ما سرشار از معناست؛ نه از نوع روشن و خطی، بلکه پر از ایهام، رمز و تأویل. متونی که با آنها بزرگ شدهایم -از شعر حافظ تا مثنوی مولوی- کمتر به «گفتن» و بیشتر به «اشاره» متعهدند. همین نگاه، طی قرنها به ساختار ذهنی ما راه یافته: جهان را نه از طریق تحلیل مستقیم، بلکه از طریق لایههای پنهان، نمادها و نشانهها میفهمیم. این ویژگی به ما تخیل داده، اما آیا توان ما در مواجهه با واقعیتهای پیچیدهی امروز را هم تقویت کرده است؟
به گزارش گروه رسانهای شرق،