پیوند ایرانیان با اسلام وآثار وثمرات فرهنگی وسیاسی آن، از دیرباز در زمره مقولات قابل بررسی بوده ودامنه گفت: وگو وچالش درباره آن، تا هم اینک تداوم یافته است. درگفت وشنودی که هم اینک پیش روی شماست، پژوهشگر ارجمند جناب محمدحسن رجبی (دوانی) به خوانش جنبههایی از این موضوع پرداخته است. امید آنکه مقبول افتد.
سرویس تاریخ جوان آنلاین: پيوند ايرانيان با اسلام وآثار وثمرات فرهنگي وسياسي آن،از ديرباز در زمره مقولات قابل بررسي بوده ودامنه گفت وگو وچالش درباره آن،تا هم اينك تداوم يافته است.درگفت وشنودي كه هم اينك پيش روي شماست،پژوهشگر ارجمند جناب محمدحسن رجبي(دواني)به خوانش جنبه هايي از اين موضوع پرداخته است.اميد آنكه مقبول افتد.
پس از برانداختن حاكميت ساسانيان در ايران،نحوه رفتار فرستادگان خلفاي وقت با مردم كشورمان چگونه بود؟شيوه آنان با منش وتوصيه هاي ائمه اهل بيت(ع)،چه تفاوت هايي داشت؟
بسم الله الرحمن الرحيم.بايد عرض كنم وقتی اسلام در زمان عمر خطاب وارد ایران شد، حاکمان منصوب خليفه دوم وسوم بر مسند قدرت بودند و رفتار اين خلفا، همراه با نوعي تفاخر عربی و نژادی بود. اما آنچه که مسلم است، مردم بسیاری از شهرهای ایران، در همان بدو ورود اسلام،آن را با طيب خاطر پذیرفتند. اين پذيرش تاحد زيادي به خاطر شعارهای عدالت خواهانه اسلام بود و اینکه پس ازآن، دیگر نظام طبقاتی ساسانی در کار نبود. لذا علاوه بر مردم عادی، برخی از نخبگان و طبقات اعیان جامعه هم برای آنکه جایگاه خودشان را حفظ کنند، به اسلام روی آوردند. به همين دليل، به سرعت اسلام در ایران پیشرفت کرد.بعدها که حکام عرب با تفاخر به نژاد خود، شروع به تخطئه ایرانیها کردند، یک واکنش اجتماعی سیاسی در طرف مقابل ايجاد شد که در تاریخ به شعوبیه معروف است. شعوبیه طوایف و اقوام مسلمانی بودند که به نسب و اجداد و اقوام ما قبل اسلامِ خودشان، افتخار میکردند در مقابل عرب هایی که به عربیت خود تفاخر داشتند. لذا خیلی از این شعوبی ها سعی میکردند که اجداد خودشان را برسانند به یکی از پادشاهان عصر ساسانی مثل بهرام گور یا خسرو پرویز، که درواقع این رفتار،نوعي تفاخر به یک هویت گمگشته در برابر هویت عربي وتاحدي دینی بود.