در درکه چه خبر است؟ از نجف دریابندری تا احمد محمود

عصر ایران ؛ علی نجومی ــ  تهران عزیز ما هم چون یک گنجه اسرار آمیز قدیمی پر از شگفتی های عجیب و چشم نواز است. اماکن تاریخی، تفریحی، زیارتی و… مختلفی گله به گله تهران را به حضور خود آراسته اند. یکی از آن ها هم الماسی است به نام درکه. 

محله درکه

معمولا ۵ شنبه های بنده اختصاص به درکه گردی دارد. از همان میدان درکه راهم را به سمت قسمت محلی کج می کنم تا از میان آن رد شوم و به پای کوه برسم. بخش محلی درکه آن قدر باصفا است که بیا و ببین. مغازه هایش هنوز بوی چند دهه قبل را می دهند و اقلام بامزه فراوانی را می توانی در آن بیابی. مثلا این که یک مغازه در بخشی از سال فقط سمنو بفروشد را فقط اهل دل درک می کنند یعنی چه.

هنوز هم در درکه آبغوره گیری و آب لیمو گیری رونق دارد و بوی نان از نانوایی اش تا چند کوچه آن طرف تر هم می آید. 

نمی شود از کوچه های درکه بگذری و چند باری توقف نکنی تا محو صفای آدم هایش شوی. البته شکم چرانی های درون محلی هم جای خود را برای من دارد. 

مرقد امام زاده سید محمد واectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();