آرتین زهرابی
ایتالیاییها هرگز خاطرات تاریخی خود را، از درخشش در خاک اسپانیا تا حماسه برلین، با یک حضور مفت و مجانی در جام جهانی ۲۰۲۶ تاخت نمیزنند.
در دنیای پر زرق و برق و گاه بیرحم فوتبال، جایی که دلارها و لابیهای سیاسی سعی دارند حتی به خطکشیهای سفید چمن هم نفوذ کنند، گاهی صدایی از قلب میلان بلند میشود که یادمان میاندازد فوتبال هنوز هم چیزی فراتر از یک بازی است؛ فوتبال، ناموس تاریخ است.
گزارش اخیر گاتزتا دلو اسپورت نه یک تحلیل ورزشی، که یک بیانیه اخلاقی تند بود علیه ایدهای که بوی تعفن حقارت میداد: جایگزینی تیم ملی ایتالیا به جای ایران در جام جهانی. پائولو زامپولی، با تکیه بر حلقههای قدرت نزدیک به دونالد ترامپ، سنگی را در چاه انداخت که حتی تماشای غرق شدنش هم برای هواداران واقعی آتزوری دردناک بود. آنها میخواستند ایتالیا را از در پشتی، از مسیر سیاست و به قیمت حذف تیمی که با چنگ و دندان سهمیهاش را گرفته، به جام جهانی بفرستند. اما پاسخ ایتالیاییها قاطع بود: «شرمآور است!»