۲۰:۳۹ – ۰۹ تير ۱۴۰۵
در تراز حکمرانی علوی، صلح و امنیت پایدار نه با التماس و عقبنشینی، بلکه در سایه یک قدرت نظامی مقتدر و بازدارنده حاصل میشود.
باشگاه خبرنگاران جوان – در تراز حکمرانی علوی، صلح و امنیت پایدار نه با التماس و عقبنشینی، بلکه در سایه یک قدرت نظامی مقتدر و بازدارنده حاصل میشود. امام علی (ع) در نهجالبلاغه، بهویژه در فرازهای میانی عهدنامه مالک اشتر، به تشریح جایگاه «نیروهای مسلح» پرداخته و لایه نظامی را نه ابزاری برای جنگطلبی، بلکه «دژهای مستحکم امت» معرفی میکنند. این گزارش با استناد به دستور قرآنی «وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ» به بررسی مبانی بازدارندگی، ویژگیهای ارتش مکتبی و پیوند آن با رضایت عمومی برای بستن راه طمع دشمن میپردازد.
امام علی (ع) در نامه ۵۳، لشکریان را با تعابیری توصیف میکنند که نشاندهنده عمق نگاه امنیتی ایشان است: «فَالْجُنُودُ بِإِذْنِ اللَّهِ حُصُونُ الرَّعِیَّةِ وَ زَیْنُ الْوُلَاةِ وَ عِزُّ الدِّینِ وَ سُبُلُ الْأَمْنِ». از منظر امام، سربازان «دژهای مردم» هستند؛ یعنی نخستین وظیفه ارتش، ایجاد حصار امنی برای توده مردم (رعیت) است تا در سایه آن، زندگی عادی و کسب و کار جامعه جریان یابد. بازدارندگی در اینجا به معنای ایجاد چنان هیبت و شکوهی است که دشمن حتی جرئت تصور حمله به مرزهای اسلامی را نداشته باشد. این «زینت حاکمان» و «عزت دین» بودن، زمانی محقق میشود که ارتش نه یک نهاد جدا بافته، بلکه جزیی از پیکره امت باشد که لرزه بر اندام ستمگران میاندازد و مایه دلگرمی مظلومان است.