بعد از اکران «بچه زرنگ» به تهیهکنندگی حامد جعفری در سینماها، کامبیز حضرتی منتقد سینما در یادداشتی به این انیمیشن پرداخت.
سوره سینما – کامبیز حضرتی: اگرچه در سالیان گذشته انیمیشنهای قابل قبولی مانند «فیلشاه»، «شاهزاده روم» و«پسر دلفینی» هر کدام توانسته بودند -در عرصهی کمتر توجه شدهی انیمیشنسازی- دست به تجارب تازهای بزنند، اما انیمیشن «بچه زرنگ» از نظر جذابیت داستانی و کیفیت فنی و در مجموع، توجه متناسب به جنبههای مختلف تکنیکی و روایی توانسته است به این بخش پرجاذبه و سرگرم کننده از سینمای ایران جان تازهای ببخشد و ما را به رشد انیمشین و خلاقیتهای این حوزه امیدوار کند.
«بچه زرنگ» انیمیشنی است که با آگاهی از تکنیکهای بالای هالیود در این صنعت و توجه به برندینگ آن در فروش و عرضهی محصولات جانبی و قدرت اثربخشی کلی آن ساخته شده است. این صنعت از ساخت میکیموس تا بتمن و تا به امروز توانسته است طیف وسیعی از مخاطبان را به قهرمان این داستانها جلب و آن را با خود همسو و همراه کند. در چنین بستری و با آگاهی از کارخانهی رویاسازی هالیوود است که محسن، شخصیت اصلی این انیمیشن خودش را بچه زرنگ میخواند و سعی میکند ابرقهرمان شود. این اگاهی او معادل همان همذاتپنداری بچههایی است که تلاش میکنند با پوشیدن لباس بتمن یا مرد عنکبوتی خوشان را به شکل قهرمانهای چنین داستانهایی درآورند. به همین دلیل هم «بچه زرنگ» میتواند داستان بچههایی باشد که رویای ابرقهرمان شدن را در ذهن خود دارند. بدین تریب، کلید شروع داستان این انیمیشن بهطور منطقی میخورد و داستان به جای نفی الگوهای غربی و اسطورههای داستانی که از دل انیمیشنها به انواع مخاطبان سرایت میکند، سعی دارد از دانش و علاقهی آنها در جهت پیشبرد داستان خود بهره بگیرد.