به گزارش خبرآنلاین روزنامه ایران نوشت: در این دوره، واکنشها طیفی از کنارهگیری تا ایستادن و پاسخ دادن را در بر گرفت. در اسکاتلند، استیو کلارک پس از حذف تیمش، بدون تعلل کنار رفت؛ تصمیمی که بهوضوح نشان میداد معیارهای موفقیت از پیش تعریف شدهاند و نرسیدن به آنها، تبعات دارد. در کرهجنوبی، هونگ میونگبو علاوه بر استعفا، در یک موضعگیری صریح از هواداران عذرخواهی کرد و مسئولیت را برعهده گرفت؛ رفتاری که با فشار رسانهای و حتی انتقادات مسئولان اجرایی کرهجنوبی نیز همراه بود، اما در نهایت به بازسازی اعتماد کمک کرد.
در جمهوری چک، میروسلاو کوبک پس از حذف زودهنگام و کسب نتایج ضعیف، از «اشتباهات ساختاری و فردی» سخن گفت و کنارهگیری کرد. این اعتراف، هرچند پس از ناکامی، اما بخشی از فرآیند پاسخگویی بود. در تیم ملی هلند نیز رونالد کومان پس از باخت از مراکش با قبول مسئولیت شکست تیمش استعفا داد. در آلمان، یولیان ناگلزمان رویکرد متفاوتی را برگزید. او پس از حذف، با پذیرش ضعفهای تیم، اعلام کرد که «مسئولیت با من است» و در عین حال تأکید کرد از چالش
در فضایی که پس از حذف، جامعه فوتبالی با ناامیدی و دلخوری مواجه است، اینگونه تصمیمهای داوطلبانه میتواند به تلطیف فضا کمک کند. خروج محترمانه، در بسیاری از موارد، حتی بیش از یک پیروزی، به بازسازی اعتماد کمک کرده است.
جام جهانی ۲۰۲۶ یک پیام روشن داشت؛ تیمها نه فقط با نتایج، بلکه با «نحوه مواجهه با نتایج» قضاوت میشوند. فاصله میان فوتبال پاسخگو و فوتبال توجیهگر، فاصلهای است میان حرفهایگری و فرار از مسئولیت. اگر قرار است بازسازی واقعی اتفاق بیفتد، باید از همین نقطه آغاز شود؛ پذیرش صریح، عذرخواهی مسئولانه و تصمیمهای شجاعانه حتی اگر به معنای کنار رفتن باشد. در فوتبال همانقدر که گل زدن اهمیت دارد، «پاسخ دادن» هم اهمیت دارد. تیمی که این مهارت را نیاموزد، حتی با بهترین تاکتیکها نیز در زمین اعتماد، بازنده خواهد بود.
17302