اقتصاد دیجیتال در ایران از زمان شکلگیری خود همواره بهعنوان بخشی شناخته میشد که میتوانست قواعد متفاوتی از اقتصاد سنتی را به نمایش بگذارد. ظهور استارتآپها، گسترش پلتفرمهای آنلاین و تغییر شیوه ارائه خدمات در سالهای ابتدایی این تصور را تقویت کرد که فناوری میتواند بخشی از محدودیتهای ساختاری اقتصاد ایران را پشت سر بگذارد و مسیر تازهای برای رشد ایجاد کند. اما در سالهای اخیر، همزمان با تشدید محدودیتهای اقتصادی، افزایش مداخلات سیاستی، نااطمینانیهای گسترده، محدودیتهای اینترنت و کاهش سرمایهگذاری در نوآوری، این پرسش بیش از گذشته مطرح شده است که آیا اقتصاد دیجیتال همچنان ظرفیت ایجاد تحول را دارد یا بهتدریج به همان الگوهای حاکم بر اقتصاد سنتی نزدیک شده است؟ علاوه بر این، فرصتهای جهانی این حوزه نیز بهسرعت در حال تغییر است و بسیاری از کارشناسان معتقدند، تاخیر در تصمیمگیری میتواند فاصله ایران را با روندهای جهانی بیشتر کند. فرشاد فاطمی، اقتصاددان، ضمن بررسی روند شکلگیری اقتصاد دیجیتال در ایران از تاثیر سیاستگذاری، رگولاتوری، محدودیتهای اینترنت، نااطمینانیهای اقتصادی و آینده نوآوری در این بخش میگوید و باور دارد، مهمترین چالش امروز، از دست رفتن تدریجی پنجره فرصت توسعه اقتصاد دیجیتال است.