در آئین یادبود علی خسروی چه گذشت؟

به گزارش  خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از خانه هنرمندان ایران، در ابتدای مراسم داریوش فرهنگ با اشاره به جایگاه هنرمندان در جامعه گفت: هنرمندان از جان مایه می‌گذارند و با خرد و خلاقیت خود به زندگی معنا می‌بخشند. به باور او، هنرمندان مروّج زندگی‌اند، نه مرگ؛ و شور و نشاط و سرزندگی روح یک جامعه را زنده نگه می‌دارند. آنان در حقیقت نگهبانان شعر و شعور یک ملت هستند.

او در ادامه از دوستی دیرینه خود با علی خسروی سخن گفت و افزود: آشنایی من با علی خسروی به حدود ۶۵ سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که در مدرسه پهلوی در کرمان کنار هم روی یک نیمکت می‌نشستیم. اگرچه با هم نسبت فامیلی داشتیم، اما دوستی ما فراتر از این نسبت بود. با هم بزرگ شدیم و مسیر زندگی‌مان شکل گرفت. بعدها من به دانشکده هنرهای زیبا رفتم و علی نیز در رشته گرافیک ادامه تحصیل داد.

فرهنگ با اشاره به روحیه کاری خسروی گفت: او از همان سال‌های نوجوانی سخت کار می‌کرد و این تلاش تا آخرین روزهای زندگی‌اش ادامه داشت. حتی آخرین باری که او را در بیمارستان دیدم، همچنان ذهنش درگیر کار بود. کمتر هنرمندی را دیده‌ام که تا این اندازه پرکار باشد.

این بازیگر و کارگردان سینما و تئاتر در ادامه از ویژگی‌های شوقت این تأثیر را به زبان نمی‌آورد.

هنرمندی عاشق ایران
سقراطی گفت: علی خسروی انسانی بود که عمیقاً به مردم ایران، فرهنگ ایران و خود ایران عشق می‌ورزید و این عشق در آثارش به‌خوبی دیده می‌شود.

او گفت: در آثار او هیچ چیز زشت، تلخ یا تباه نیست. حتی وقتی در سال‌های اخیر بیشتر تنها زندگی می‌کرد، هرگز ندیدم از تلخی یا بدی سخن بگوید. وجودش سرشار از زیبایی بود.

دست قدرتمند و قلب مهربان
سقراطی در پایان به ویژگی‌های هنری و انسانی خسروی اشاره کرد و گفت: بسیاری از هنرمندان می‌گویند علی خسروی «دست بسیار قدرتمندی» در طراحی داشت و این کاملاً درست است؛ همین ویژگی او را در میان گرافیست‌های هم‌دوره‌اش متمایز می‌کرد. اما به باور من، پیش از آن‌که دست توانایی داشته باشد، قلبی مهربان داشت. او پیش از آنکه چیزی را طراحی کند، روح آدم‌ها و اشیا را لمس می‌کرد و می‌فهمید و همین باعث می‌شد آثارش برای ما تا این اندازه صمیمی و دوست‌داشتنی باشد.

59243