عباس پورخصالیان – تز اصلی این یادداشت: نبود دانش کافی مهندسی ترافیک در شرکت ارتباطات زیرساخت برای بررسی عمیق بستهها و الگوهای جریان داده در زیرساختهای حیاتی شبکۀ ملی اطلاعات است. نشانۀ این فقدان، اختلالاتیست که در سرویسدهی پس از رفع انسداد و گشایش تدریجی دروازههای بینالمللی در رسانههای الکترونیکی کشور تجربه میشود.
دلیل نبود دانش کافی مهندسی ترافیک در اغلب شرکتهای فعال در بخش ارتباطات کشور نیز واضح است: دانشگاههای شریف، علم و صنعت و بعضی از واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی مهندسان ترافیکِ جادهای و شهری را میپرورانند، اما مهندس ترافیکِ رسانههای الکترونیکی را نه!
در نتیجه این فقدان، ساختارهای سازمانی ما اغلب فاقد متخصصان مهندسی ترافیکِ مخابراتی و دادهای هستند و اگر هم نهاد یا شرکتی ادارهای و کارشناسانی را موظف به مهندسی اندازهگیری و بهینهسازی جریان ترافیکِ مخابراتی و دادهای کرده باشد، شاغلان واحدهای مربوط اغلب فاقد دانش کاری لازم هستند، به طوری که به صراحت میتوان گفت: تمام نهادها، سازمانها و شرکتهای عرضهکنندۀ خدمات ارتباطی/مخابراتی/اینترنتی در بخش خصوصی و عمومی ارتباطات و فناوری اطلاعات در جمهوری اسلامی ایران دچار این نقیصه هستند.