اقتصاد۲۴- علی اکبر عفت منش_ بیش از ده سال از بهره برداری دریاچه چیتگر (شهدای خلیج فارس) میگذرد. این دریاچه انسان ساز در طول حیات کوتاه خود یکی از مراکز گردشگری در غرب تهران شده است و حتی پذیرای مهمانهایی از سایر شهرها بوده است. آب با تمام زیباییهایش در آن محل برای روح و روان خسته گردشگران آرامشی دوست داشتنی به همرام دارد.
اما مدتی است که سیر تحولات این دریاچه نیز مانند دریاچه ارومیه است. حق آبه آن را برای مصرف دیگری برده اند و این دریاچه نیز مانند آن شتابان به سمت خشگ شدن میرود.
یکی از مدیران سابق بهره برداری از دریاچه در این باره میگوید:از جمله مواردی که به هنگام ساخت دریاچه مورد توافق قرار گرفت این بود که حق آبه دریاچه از محل رودخانه کن و به مقدار ۵ میلیون متر مکعب در سال باشد. البته محاسبات طراحی حاکی از آن بود که تبخیر سالانه آب به بیش از ۱.۵ میلیون متر مکعب نخواهد رسید و تجربه ۱۰ سال بهره برداری نیز موئد همین موضوع است. در طول این ده سال به هنگام فرا رسیدن موعد آبگیری شهرداری تهران و شرکت آب منطقهای پس از طی مراحل کم افت و خیز اداری برای انتقال این سهمیه توافق میکردند و عملیات انتقال شروع میشد. دریاچه در اوایل هر سال به تراز حد اکثر خود میرسید و بسیاری از گردشگران عزیز سال نوی خود را در فضایی شاد و دل انگیز شروع میکردند.
اما سال گذشته چنین نشد. به بهانه کمبود آب تهران مسیر آبرسانی دریاچه را تغییر دادند و سهمیه آب دریاچه را به تصفیه خانه تهران فرستادند. طبق گزارشات موجود مصرف آب تهران روزانه ۳.۵ میلیون و در طول سال بالغ بر ۱۲۷۷.۵ میلیون متر مکعب است. مصرف دریاچه در هر سال ۱.۵ میلیون متر مکعب است. آبی که سال گذشته از دریاچه شهدای خلیج فارس دریغ کردند فقط ۱۲ صدم درصد مصرف آب تهران بود.
بیشتر بخوانید: «انزلی سل»، کابوس مرگ میبیند؛ قصه یک تالاب و کابوس ویرانی انزلی