اقتصاد۲۴- میرا قربانی فر – دریاچه ارومیه، یکی از بزرگترین دریاچههای آب شور جهان و دومین دریاچه شور بزرگ خاورمیانه، با مساحتی بالغ بر ۵ هزار کیلومتر مربع در سالهای گذشته دچار بحرانی جدی شده است.
حال، اما این بحران نه تنها زیستبوم منطقه بلکه اقتصاد، اجتماع و امنیت ساکنان اطراف را تهدید میکند.
چنان که کاهش سطح آب این دریاچه به دلیل عوامل طبیعی و انسانی، نه تنها در نهایت منجر به بحرانهای زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی فراوانی در منطقه شده که در صورت عدم اتخاذ راهکارهای موثر، پیامدهای آن میتواند بهطور غیرقابل جبرانی دامنگیر ساکنان و اقتصاد منطقه شود.
مطالعات تاریخی و دادههای ماهوارهای نشان میدهد که از دهه ۱۳۷۰، سطح آب دریاچه ارومیه به تدریج کاهش یافته است.
به گزارش اقتصاد ۲۴ در فاصله دو دهه و سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۹۰ بود که کاهش قابل توجه حجم آب در دریاچه به دلیل برداشت بیرویه آب برای کشاورزی، ساخت سدهای متعدد بر روی رودخانههای ورودی، تغییرات اقلیمی و افزایش دما، زنگ هشدار درباره این دریاچه را به صدا درآورد.
چنان که در ادامه در سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸، اوج بحران برای دریاچه ارومیه رسیده بود؛ در این زمان بود که سطح آب دریاچه بیش از ۹۰ درصد کاهش یافت و بسیاری از بخشهای دریاچه به نمکزار تبدیل شدند.
در سال ۱۳۹۰ عملا مساحت دریاچه به حدود ۲۵۰۰ کیلومتر مربع کاهش یافت و این یعنی کاهش بیش از ۵۰ درصد.
سال ۱۳۹۵ نیز یعنی در تنها فاصله ۵ سال، اما مساحت به حدود ۲۰۰۰ کیلومتر مربع کاهش یافت.
در همین زمان بود که اقدامات اولیه برای احیای دریاچه از سال ۱۳۹۵ آغاز شد، اما این روند به طور جدی با کمبود منابع مالی و مدیریت ناکارآمد مواجه بوده است.