اگر در کوتاهترین زمان ممکن اقدامهای اساسی برای احیای دریاچه ارومیه انجام نشود، احتمال تبدیل شدن این پهنه آبی به کانون دائمی بحران زیستمحیطی، اقتصادی و اجتماعی بسیار بالاست.
گروه اجتماعی، دریاچه ارومیه، بزرگترین دریاچه داخلی ایران و دومین دریاچه شور خاورمیانه، حالا دیگر نه آن پهنه آبی نیلگون گذشته است و نه امیدی ملموس به احیای کامل آن باقی مانده. کارشناسان محیط زیست هشدار میدهند که دریاچه به مرز نابودی رسیده، اما پروژههای سدسازی، توسعه کشاورزی و بیتوجهی مسئولان طی دههها، مسیر بازگشت آن را دشوار کردهاند.
به گزارش بولتن نیوز، دریاچه ارومیه که زمانی حدود ۵۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت داشت و یکی از مهمترین تالابهای بینالمللی ثبتشده در کنوانسیون رامسر بود، از اوایل دهه ۱۳۸۰تا پیش از دهه ۷۰، این دریاچه به عنوان مقصد گردشگری، مأمن پرندگان مهاجر و منبع درآمدی برای جوامع محلی محسوب میشد. اما روند تخریب به تدریج آغاز شد و از اواخر دهه ۷۰ نشانههای بحران بهوضوح نمایان گردید.