عباس پورخصالیان – آیا درگاههای ملی اینترنت که در شمار محدودی از کشورهای در حال توسعه و کمترتوسعه یافته ایجاد شدهاند، قاعدهای غالب در بیشتر کشورها یا استثنایی مغلوب و شکست خورده در جهان سایبری هستند؟
این پرسش، هنگامی برایم مطرح شد که گزارش منتشر شده مورخ روز 19/07/1402 مرکز پژوهشهای مجلس تحت عنوانِ «تحلیل وضعیت خدمات اینترنت ماهوارهای مدار پایین در ایران (مطالعه موردی استارلینک)» را مطالعه کردم و دیدم در صفحۀ 8 آن، ادعا شده است که: «معماری اتصال بیشتر کشورها به شبکۀ جهانی اینترنت به گونه ای شکل گرفت که همۀ ارتباطات بینالمللی یک کشور از طریق درگاه ملی اینترنت [National Internet Gateway] (یا همان گیت وی زمینی) عبور میکرد و [لذا] کنترل این درگاه نیز بر عهدۀ دولت قرار گرفت».
شایان توجه است که گزارۀ مذکور [بیشتر کشورهای متصل به شبکۀ جهانی اینترنت دارای درگاه ملی اینترنت هستند] بدیهی فرض میشود؛ درنتیجه در متن پژوهش، مورد پرسش، مطالعه و تحقیق قرار نمیگیرد و لذا برای خوانندۀ گزارش معلوم نمیشود که: